Er was al een film en een televisiereeks, volgend jaar gaat ook een musical in première over de Bende van Nijvel. Een genre dat je niet meteen associeert met een van de bloedigste misdaaddossiers van dit land. “Een gewapende Reus of Killer zal niet plots al zingend over het podium dansen.”
Hoewel het idee al lang in zijn hoofd zat, weerhield schroom de Brugse scenarist en regisseur Jonas Jacques (35) jarenlang om effectief te beginnen schrijven aan een musical rond de Bende van Nijvel. “Hoe vaak heb ik niet tegen mezelf gezegd dat ik dit stuk niet kon of mocht brengen, dat het zo’n beladen thema is dat zich maar moeilijk in een musical laat gieten?”
Jacques had ook schrik om beticht te worden van sensatiezucht. “Maar uiteindelijk overwon de drang om het onopgeloste dossier door te geven aan de volgende generaties het van de schrik voor eventuele reacties. We mogen dit niet in de vergeetput laten belanden en moeten blijven hopen dat de waarheid ooit aan de oppervlakte komt.”
Danspasjes
De overvallen van de Bende van Nijvel, waarbij 28 dodelijke slachtoffers en tientallen gewonden vielen, blijven meer dan veertig jaar na de laatste hold-up op de Delhaize van Aalst namelijk nog altijd onopgelost. Hoewel de regisseur en scenarist nog niet geboren was toen de Bende opereerde, hebben de feiten en het mysterie Jacques al van jongs af aan gefascineerd.
Ondanks de goede intenties zijn de reacties op Jacques’ plannen gemengd. Ook al is de musical nog maar pas aangekondigd om eind volgend jaar in première te gaan, en riep zijn vereniging TeamJacques alleen nog maar kandidaten op om auditie te komen doen. Jacques’ schroom bleek dus niet ongegrond. Niet alle nabestaanden en betrokkenen van het dossier staan te springen om het leed en de angst die de Bende zaaide in liedjes en danspasjes verwerkt te zien.
“Ik wil het een kans geven”, zegt burgemeester van Aalst Christoph D’Haese (N-VA). “Maar het zal toch met de nodige omzichtigheid moeten gebeuren. Iedereen geeft op een andere manier uiting aan zijn verdriet. Of het dossier zich leent tot een musical, dat wordt toch een delicate artistieke oefening.”
Want veertig jaar na de overval op de Delhaize van Aalst is de wonde nog niet genezen. Op 9 november 1985 stierven er acht mensen, onder wie twee kinderen. “Wat toen gebeurde, zit in het DNA van Aalst. Op de recente herdenkingen heb ik gemerkt dat het nog steeds uitermate gevoelig ligt. Het zal een heel moeilijke oefening zijn om dat te vertalen. De kunst zal zijn om het artistiek op de juiste manier te articuleren.”
Geen zingende killer
De regisseur en scenarist begrijpt het sentiment, maar wil sceptici ook onmiddellijk geruststellen dat hij hier met alle respect voor de slachtoffers en hun vrienden en familie is aan begonnen.
Een gemakkelijke opdracht is het niet, maar Jacques hoopt aan te tonen dat musical als theatervorm ook zware thema’s kan belichten. “Via theater kunnen we een mooie boodschap meegeven, ook al die boodschap moeilijk en zwaar. Dit wordt net om die reden dan ook geen tweede Sound of music. Ik kies voor dit stuk voor symbolische personages die bijvoorbeeld de complottheorieën, de angst of de chaos moeten verbeelden. Het is niet zo dat een gewapende Reus of Killer plots al zingend over het podium zal dansen.”
“Ik blijf ook weg van bestaande slachtoffers als personage. Er zal wel een eerbetoon aan hen in het stuk verwerkt zijn. De dans zal bovendien ingetogen zijn, de typische sound van musicals vervangen we door meer jazzy nummers. De liedjes en muziek zullen vooral dienen als adempauze voor het publiek. Momenten om alle informatie tot zich te laten komen en te verwerken.”
En voor alle betrokkenen en nabestaanden die een musical over de Bende geen geweldig idee vinden, zijn er evenveel die er geen enkel probleem mee hebben. Voormalig hoofdspeurder Eddy Vos (70) van het dossier is zelfs blij met de nieuwe aandacht die de musical zal voortbrengen. “Het onderzoek kan niet verjaren, maar het is sinds kort wel stopgezet. En dan dreigt het een stille dood te sterven. Dus is alles wat er gebeurt of verschijnt rond de Bende mooi meegenomen.”
Bron » Het Nieuwsblad
