‘Nee, ik zal niet naar de hemel gaan’

Michel Nihoul is overleden. Hij werd vrijgesproken in de zaak-Dutroux, maar de volkswoede tegen hem ging nooit helemaal liggen.

‘Waar ik ook kom, word ik nagewezen. Ik ben op 23 april zeventig geworden. Maar zelfs als ik dood ben, zullen mensen ervan overtuigd blijven dat ik mijn ­geheimen heb meegenomen in het graf.’ In mei 2011 gaf Michel Nihoul een laatste interview aan De Standaard.

De woorden die hij toen uitsprak, zullen ongetwijfeld profetisch blijken. Want een aantal mensen blijft er tot op vandaag hardnekkig van overtuigd dat hij en niemand anders de spil was in het vermeende netwerk van kindermisbruik achter Marc Dutroux. Michel Nihoul zal hen voortaan zelf niet meer kunnen tegenspreken, want hij overleed gisteren op 78-jarige leeftijd in een ziekenhuis aan de Belgische kust. Dat bevestigde zijn vriendin Marleen De Cokere gisteren aan De Standaard. Hij had al een hele tijd een zwakke gezondheid. De laatste maand ging het snel bergaf.

‘Arm zo lang als de Donau’

Nihoul werd op 23 april 1941 geboren in Verviers. Hij had, zo vertelde hij aan de speurders tijdens het Dutroux-onderzoek, ‘een formidabele, onbezorgde jeugd gehad, waarin zijn ouders hem goed het verschil tussen goed en kwaad hadden leren kennen’.

Toen al bleek dat Michel een ietwat vertekende blik op de realiteit had. Zijn oudere broer herinnerde zich die jeugd op het proces anders. ‘Michel heeft altijd problemen veroorzaakt. Voor mijn ouders, mijn zus en mezelf.’ Wel was Nihoul junior een goede student en behaalde hij het diploma van binnenhuisarchitect. Op professioneel vlak was hij achteraf een echte duizendpoot. Hij was onder meer binnenhuisarchitect, cafébaas, trucker, expert in immobiliën, radiomaker, organisator van evenementen, organisator van partnerruilavonden, bierverkoper en vishandelaar.

Als bijverdienste organiseerde hij ook de verkiezingen van een aantal lokale tweederangspolitici. Het was vanuit die periode dat zijn legendarische uitspraak dateerde die later vaak tegen hem werd gebruikt: ‘Ik heb een arm zo lang als de Donau.’ Maar ondanks die zogezegde lange arm draaiden al zijn zaken verkeerd uit. Nihoul zelf verloor veel geld, maar anderen die hun vertrouwen in hem stelden, waren doorgaans nog veel meer kwijt. Hij werd in totaal zeven keer veroordeeld: voor frauduleus bankroet, uitgave van ongedekte cheques, misbruik van vertrouwen, oplichting en schriftvervalsing.

Toch werd Nihoul, vóór het onzalige ­Dutroux-jaar 1996, nooit in verband gebracht met kindermisbruik. Een stigma dat tot de dag van zijn dood aan hem heeft gekleefd, maar dat hij altijd heftig is blijven ontkennen. ‘Ik zal niet naar de hemel gaan. Ik ben geen heilige. Maar de duivel ben ik ook niet. Ik ben vader en grootvader. Ik zie mijn kleinkinderen graag. Aan kinderen raak je niet’, aldus Nihoul in 2008 bij de voorstelling van zijn boek Slaap zacht over de zaak-Dutroux.

Complotdenkers

In 1996 werd Michel Nihoul, de man in pak en das, plots het gedroomde cadeau voor complotdenkers die meenden dat er meer moest zitten achter de misdaden van Marc Dutroux dan alleen maar de marginale psychopaat Dutroux en zijn criminele handlangers Michel Lelièvre en Michelle Martin. Nihoul had in 1996, bij een van zijn vele handeltjes, 5.000 xtc-pillen gestolen van een kennis en probeerde die via de drugsverslaafde Michel Lelièvre aan de man te brengen.

Voor onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte en sommige van zijn speurders was het duidelijk: de man met de boeventronie in zijn nette pak moest de ontbrekende schakel zijn tussen de bende-Dutroux en de machtige kindermisbruikers van dit land. Maar het hof van assisen in Aarlen besliste in 2004 dat daar geen bewijs voor was. ­Nihoul werd tot vijf jaar cel veroordeeld, omdat hij samen met Marc Dutroux en Michel Lelièvre xtc-pillen had gedeald. Maar voor de kinderontvoeringen werd hij vrijgesproken. Er was dus geen netwerk-Dutroux met Nihoul aan het hoofd.

Sinds zijn vrijlating in 2006 woonden Nihoul en De Cokere in Zeebrugge waar De Cokere vandaan komt. Ze woonden er jarenlang in penibele omstandigheden in een kelderappartement. Niemand wilde aan hen verhuren. Vijf jaar later, in 2011, ging het nog altijd niet echt beter met hen.

‘Ik ben ondertussen gepantserd tegen de blikken van anderen’, zei Nihoul toen aan De Standaard. ‘En ik hoor niet meer zo goed. Daardoor ontgaan me ook hun opmerkingen. De blikken zijn minder vijandig geworden. Het is veeleer uit nieuwsgierigheid dat mensen me nu aanstaren. Dat neemt niet weg dat ik nog altijd, zo nu en dan, de huid vol gescholden word. En er zijn nog altijd mensen die me dood willen.’

Bron De Standaard | Mark Eeckhaut

‘Beelden van koning Albert II met minderjarig meisje’: Michel Nihoul, relict van het oude corrupte België, is niet meer

De jury achtte hem op het proces-Dutroux met zeven stemmen tegen vijf mee schuldig aan kinderontvoering, maar het hof ging daar tegenin. Michel Nihoul, een stukje juridisch enigma uit de jaren 90, die vaak pochte met zijn connecties, is op 78-jarige leeftijd overleden.

Oplichter. Vrouwengek. Volkomen onbetrouwbaar. Het waren de vaakst voorkomende adjectieven in het moraliteitsverslag, de biografie die voor aanvang van elk assisenproces over elke verdachte wordt opgesteld. Opvallend: in het geval van Nihoul waren dit de bewoordingen van de drie kinderen uit zijn eerste huwelijk.

Nadat hij ergens eind jaren 60 een bar had geopend in Spa en zijn toenmalige echtgenote een paar handtekeningen had laten zetten waar ze dat beter niet had gedaan, had hij haar en de kinderen met de schulden laten zitten. Ze zouden hem nooit meer te zien krijgen. Tot die dag in 1996 de bijna karikaturale mugshot van een soort doorzopen maffioso zijn weg naar de tv-schermen vindt.

‘Secretaire en chef’

Michel Nihoul wordt op 23 april 1941 geboren in Verviers. Zijn vader is croupier in de casino’s van Spa en Middelkerke. Zijn enige gekende opleiding is die van binnenhuisarchitect. Na zijn faillissement heeft Nihoul baantjes als vrachtwagenchauffeur, brillenverkoper en verzekeringsagent. Hij is vooral een nachtraaf en als hij in 1975 de Brusselse advocate Annie Bouty ontmoet, zijn tweede echtgenote, opent zich een nieuwe wereld voor hem.

Bouty is nauw bevriend met Philippe Deleuze, een jonge en erg getalenteerde advocaat met een hoop connecties. Het zijn de hoogdagen van de CEPIC, een soort partij binnen de dan nog erg machtige Franstalige christendemocratische partij PSC die de extreemrechtse terreurgroep Front de la Jeunesse mee financiert. Het zijn tijden van geritsel, achterkamertjespolitiek. Nihoul gedijt heel goed in dit wereldje van wheelen en dealen. Boete gekregen? Moet je voor de rechtbank verschijnen? Wend je tot advocatenkantoor Cadreco en vraag naar de Secrétaire en Chef, Jean-Michel Nihoul. Die Jean heeft hij zelf toegevoegd.

In 1978 vliegt Nihoul de gevangenis in vanwege een frauduleus faillissement. Geen nood, Cepic-kopstuk en PSC-minister Joseph Michel haalt hem er met een aanbevelingsbrief weer uit.

Seksfuiven

Nihoul verzorgt eind jaren 70 de electorale campagnes van de latere Brusselse minister Jean-Louis Thys en van Jean-Paul Dumont, en beschrijft in zijn in 1998 verschenen autobiografie ook onderonsjes met oud-premier Paul Vanden Boeynants.

Nihoul is een verwoed bezoeker van seksfuiven. In een gefilmd gesprek, op restaurant met journalisten van het Franse Canal+, pocht Nihoul in 2002 over wat hij allemaal weet over “vier ministers”, de Bende van Nijvel en koning Albert II. Hij beweert in het bezit te zijn van beelden van de gewezen vorst, die in de nachtclub Mirano ooit seks zou hebben gehad met een minderjarig meisje. Het Duitse weekblad Der Spiegel zei die beelden in 2000 in de marge van een interview door Nihoul aangeboden te hebben gekregen “in ruil voor een bedrag met zes nullen”.

Nihoul was ook even dj bij een vrije radio en toen hij in 1984 merkte wat voor succes Live Aid had, zette hij zijn schouders onder de vzw SOS Sahel. Die deed duizenden Belgen geld storten, waarna Nihoul het verbraste. Dat het hem altijd weer lukte dit soort dingen ongestraft te blijven doen, verklaarde hij ooit met een uitleg die lang aan hem zou blijven kleven: “Ik heb een arm zo lang als de Donau.”

Zaak-Dutroux

Op vrijdag 9 augustus 1996 schaken Marc Dutroux en Michel Lelièvre aan het zwembad in Bertrix de dan 12-jarige Laetitia Delhez. Procureur Michel Bourlet en onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte komen Dutroux vrij snel op het spoor. Op 13 augustus om 13 uur worden Dutroux, zijn vrouw Michelle Martin en Lelièvre gearresteerd. Hun telefoonverkeer wordt nagetrokken. Eén nummer springt eruit. In de dagen net voor en net na de ontvoering hebben Dutroux en Nihoul meer dan twintig keer gebeld.

Op donderdag 15 augustus worden Laetitia en Sabine Dardenne bevrijd in Marcinelle. Nihoul wordt die avond ondervraagd. Waar gingen al die telefoontjes over? Nihoul komt met een lulverhaal over een auto die door Dutroux van Brussel naar Charleroi diende getakeld. Hij wordt gearresteerd en zal een kleine twee jaar in voorarrest blijven zitten.

Op het assisenproces in 2004 in Aarlen werd duidelijk dat Nihoul een Britse xtc-dealer had verklikt en als part of the deal voor 12.000 euro xtc-pillen had gekregen van de rijkswacht. Volgens Jan Fermon, de advocaat van de inmiddels volwassen Laetitia, waren Dutroux en Nihoul in de zomer van 1996 bezig de opbrengst van die xtc te investeren in prostitutie. Volgens hem was Dutroux een week voor Laetitia’s ontvoering door Nihoul naar Slowakije gestuurd om “meisjes te halen” en was dat mislukt. Waarna Nihoul met al die telefoontjes de druk bleef opvoeren en Dutroux, psychopaat als hij is, gewoon ergens willekeurig een meisje was gaan schaken.

Op geen enkel moment werd de twijfel bij zijn rol in de zaak-Dutroux zo helder als toen twaalf juryleden moesten oordelen of hij mee schuldig was aan de ontvoering van Laetitia. Zeven juryleden stemden ja, vijf stemden neen, waarna rechter Stéphane Goux de knoop doorhakte: nee. Als lid van een criminele bende werd Nihoul wel veroordeeld tot 5 jaar cel. Hij kwam in 2006 vervroegd vrij en trok zich met zijn partner terug in Zeebrugge.

Bron » De Morgen | Douglas De Coninck

In de hoofden van het volk is Michel Nihoul (78) altijd ‘die pedofiel’ gebleven

“Ik hield die meisjes gevangen in afwachting van hun vertrek naar het netwerk van mijnheer Nihoul.” Alsof er net een buitenaards wezen was neergedaald, zo zat Michel Nihoul te kijken toen Marc Dutroux hem tijdens het assisenproces in Aarlen plots alles in de schoenen probeerde te schuiven. Nihoul, wiens rol nooit helemaal uitgeklaard werd, zou uiteindelijk niet veroordeeld worden voor de kinderontvoeringen of -moorden, wel voor drugshandel en bendevorming. Maar in de hoofden van het volk bleef hij tot aan zijn dood ‘die pedofiel’.

15 augustus 1996. “Ik zal er u twee geven”” zei Marc Dutroux aan de speurders die hem urenlang op de rooster hadden gelegd over de ontvoering van Laetitia Delhez. Hij toonde hen de weg naar een verborgen ruimte in de kelder van zijn huis in Marcinelle. Naast Laetitia Delhez zat ook Sabine Dardenne daar gevangen. Zij was twaalf toen ze op 28 mei 1996 op weg naar school werd ontvoerd. Delhez was het laatste slachtoffer van Marc Dutroux en zijn bende. Maar ook An en Eefje, ontvoerd aan de kust, en Julie en Mélissa, meegenomen in Grace-Hollogne toen ze daar vanaf de snelwegbrug naar passerende auto’s stonden te wuiven, vielen in zijn klauwen. Hun stoffelijke resten werden later opgegraven.

Het moet van de Tweede Wereldoorlog geleden zijn dat België zo in rep en roer stond. Marc Dutroux, een louche autohandelaar uit de regio Charleroi, zijn vrouw Michelle Martin en zijn handlanger Michel Lelièvre werden gearresteerd. En ook de Brusselse zakenman Michel Nihoul werd in de boeien geslagen. Bij hun verschijning voor de raadkamer in Neufchâteau moest de politie een woedende menigte op afstand houden om te verhinderen dat ze zouden aangevallen worden.

Michel Nihoul werd al snel gezien als de spil in het pedofilienetwerk. Want de meisjes die waren ontvoerd, werden ook allemaal misbruikt. Nihoul, geboren op 23 april 1941 in Verviers, was een gewezen zakenman, die meermaals werd veroordeeld. Onder meer voor het opzetten van btw-carrousels, maar ook voor xtc-handel en financieel gesjoemel. Zo drukte hij geld achterover van SOS Sahel. Daarvoor kreeg hij drie jaar cel.

Arm zo lang als de Donau

Met zijn ex-vrouw Annie Bouty, een geschorste Brusselse advocate, zette hij ooit een netwerk voor valse paspoorten op. Ook daar werd hij voor veroordeeld. Toch kon hij telkens herbeginnen.

Dat kwam omdat hij een arm had “zo lang als de Donau”, zei hij zelf aan de bar van de Brusselse seksclubs Les Atrébates en Le Dolo. Zijn zogenaamde connecties in de hoogste kringen bleken achteraf gezien eerder blufpoker, waarmee Nihoul niettemin gunsten bedong bij mensen met een zekere invloed zoals ambtenaren en politiemensen.

Als tipgever van de politie verklikte hij meer dan één crimineel. Vaak om zijn eigen hachje te redden, want zo geslepen was vlotte prater Nihoul wel.

Met ‘Radio-activité’, een vrije radio waar hij een politiek praatprogramma presenteerde, breidde hij zijn connecties bij vooraanstaande politici uit. Maar ook al reed hij altijd in grote auto’s en liep hij altijd in een pak rond, toch bleef hij vooral een gewiekste oplichter met een berg schulden. Onder meer bij de fiscus stond hij in het rood.

Zijn rol in de affaire Dutroux is nooit helemaal uitgeklaard. Nihoul werd op 16 augustus 1996, de dag na de arrestatie van Dutroux, opgepakt. Uit onderzoek van het telefoonverkeer van Dutroux was gebleken dat hij vaak met Nihoul belde. Ook in de periode kort voor en kort na de ontvoeringen. “Die gesprekken gingen over een auto die hij te koop had en een over een herstelling aan mijn wagen”, zei Nihoul daarover. Maar het gerecht geloofde hem niet.

Een Vlaamse familie die met vakantie was geweest in de Ardennen deed er nog een schep bovenop. Ze hadden hem, met grote zekerheid, herkend aan het zwembad van Bertrix toen Leatitia Delhez daar op 9 augustus 1996 werd ontvoerd. Samen met Dutroux en Lelièvre. Later bleek dat ze daar toch niet zo zeker meer van waren. En uiteindelijk bleek het om valse verklaringen te gaan.

Fantaste

Zijn rol als bendeleider werd beetje bij beetje geminimaliseerd. Daarin kwam geen verandering toen Regina Louf met belastende verklaringen naar buiten kwam en beweerde dat ze aanwezig was op seksfeestjes in Ardense bossen waar Nihoul ook was. Louf werd nadien ontmaskerd als een fantaste.

Op het proces in Aarlen kreeg Dutroux levenslang, Nihoul werd tot vijf jaar cel veroordeeld voor drugshandel en bendevorming. Niet voor ontvoering en kindermisbruik. Minder dan twee jaar later liet de strafuitvoeringsrechtbank Nihoul voorwaardelijk vrij. Sindsdien leefde hij op een appartementje in Zeebrugge, samen met zijn vriendin Marleen De Cokere.

“De gezonde zeelucht is het enige wat ik nog heb”, verklaarde Nihoul ooit in een interview. Want financieel zat hij zo goed als aan de grond.

Thuis, in Zeebrugge, leidde hij een eenzaam leven. Want in de ogen van het grote publiek bleef hij een kinderverkrachter. Mensen liepen in een boog rond hem op straat of op de dijk. En sommige horeca-uitbaters of winkeliers weigerden hem zelfs te bedienen.

De jongste jaren kampte Nihoul ook met gezondheidsproblemen en verbleef hij om verschillende redenen meerdere keren in het ziekenhuis van Brugge. Daar is hij woensdag overleden.

Bron » Het Nieuwsblad | Thierry Goeman

Michel Nihoul (78) is overleden

Michel Nihoul is overleden. Dat melden Franstalige krantenredacties. Nihoul werd 78 jaar. Zijn gezondheidstoestand was de laatste weken verslechterd. Hij werd enkele dagen geleden opgenomen in het ziekenhuis.

Nihoul, geboren op 23 april 1941, is een gewezen zakenman, die meermaals voor oplichting is veroordeeld. Zijn naam zal altijd verbonden blijven aan de zaak-Dutroux. Op het assisenproces tegen Dutroux en co in juni 2004 werd hij enkel veroordeeld voor drugshandel en bendevorming. Hij kreeg vijf jaar cel. Minder dan twee jaar later kwam hij voorwaardelijk vrij.

Meteen na het uitbarsten van de Dutroux-affaire werd Nihoul in augustus 1996 aangehouden. Al gauw werd hij gezien als de spil in een pedofilienetwerk, dat ervoor zorgde dat de bende-Dutroux bescherming genoot. Zelf heeft hij altijd elke betrokkenheid ontkend. Uiteindelijk werd hij vrijgesproken voor alle feiten die met de ontvoering van kinderen te maken hadden.

Lange arm

Nihoul schepte zelf graag op met zijn echte of vermeende connecties bij politici, magistraten en zakenmensen en had naar eigen zeggen “een arm zo lang als de Donau”. Die zogenaamde connecties in de hoogste kringen bleken een vorm van blufpoker, waarmee Nihoul niettemin gunsten bedong bij mensen met een zekere invloed, zoals ambtenaren en politiemensen.

Als vaste klant van Brusselse seksbars als Les Atrébates en Le Dolo, bouwde hij in de jaren 80 een netwerk uit in allerlei kringen, inclusief de politie en het criminele milieu. Met ‘Radio-activité’, een vrije radio waar hij een politiek praatprogramma presenteerde, breidde hij zijn connecties uit.

Dankzij zijn contacten en via allerlei vzw’s en obscure vennootschappen zette Nihoul een soort ‘zwendel in gunsten’ op: tegen betaling regelde hij vervroegde invrijheidstellingen, verblijfsvergunningen, tussenkomsten bij de belastingen of bij ministeries. Een magistraat die wel eens in de Dolo kwam, stelde Nihoul ooit aan als ‘vastgoedexpert’, hoewel hij daar niet de juiste kwalificaties voor had.

Met zijn ex-vrouw Annie Bouty, een geschorste advocate, had hij een netwerk voor valse paspoorten opgezet. Het rapport van de parlementaire onderzoekscommissie-Dutroux legt uit hoe die filière in de jaren 90 opdroogde door de toegenomen aandacht voor mensenhandel.

Nihoul werd zo gedwongen om “enkele afdelingen lager te spelen” (zoals het commissierapport stelde) en zich in te laten met randfiguren uit de drugshandel en autozwendel. Zo kwam hij uiteindelijk in contact met Michel Lelièvre, de kompaan van Dutroux, en later ook met Dutroux zelf.

Tipgever

In diezelfde periode werd Nihoul ook tipgever voor de politie, voor sommigen een bijkomende aanwijzing dat hij aan lager wal was geraakt. Nihoul zelf riep zijn ‘samenwerking’ met de politie tevergeefs in als verschoningsgrond voor de feiten waarvoor het assisenhof hem uiteindelijk wel veroordeelde: handel in xtc en het leiderschap van een bende die zich inliet met drugshandel en zwendel in auto’s en valse papieren. Voor die feiten kreeg hij voor het assisenhof vijf jaar cel. De jury verwierp de verschoningsgrond.

In april 2006 liet de strafuitvoeringsrechtbank Nihoul voorwaardelijk vrij. Sindsdien leefde hij op een appartement in Zeebrugge, samen met zijn vriendin Marleen De Cokere. Nihoul schreef enkele boeken en speelde mee in de reconstructie van scenes uit de zaak-Dutroux die de RTBF in 2007 uitzond. Nihoul probeerde ook nog een schadevergoeding te eisen van Marc Verwilghen, destijds voorzitter van de commissie-Dutroux, wegens laster en eerroof in een aantal passages in Verwilghens boek over de commissie. Die eis werd echter afgewezen.

De laatste jaren kampte Nihoul met zijn gezondheid en verbleef hij om verschillende redenen meerdere keren in het ziekenhuis.

Bron » De Morgen

Michel Nihoul: “Mijn grootste spijt is dat ik die meisjes niet gered heb”

“Ik word nog steeds herkend en nagestaard.” Michel Nihoul woont op zijn 75ste in Zeebrugge en blijft 20 jaar na de zaak-Dutroux een van de meest gehate Belgen. “Ik heb van één ding spijt: dat ik die meisjes niet gered heb”, zegt hij in een interview met La Dernière Heure.

Twintig jaar geleden, op 15 augustus 1996, werd Michel Nihoul opgepakt door de politie voor betrokkenheid bij de ontvoeringen van kinderen door onder meer Marc Dutroux. Hij komt er op het proces goed van af – hij werd niet schuldig bevonden aan ontvoering – en mag de gevangenis al in april 2005 verlaten.

De gewezen Brusselse zakenman, die een verleden had met oplichting en drugshandel, is 75 jaar en woont in Zeebrugge. Daar ging een reporter van La Dernière Heure hem opzoeken en stelde vast dat de mensen nog steeds opkijken als Nihoul voorbij komt. “Ze herkennen me nog”, beaamt Nihoul. “En ze staren me na.”

Humor is datgene wat hem rechthoudt, zegt Nihoul. “Ik stop nooit met grapjes maken en kan ook goed met mezelf lachen: dat heeft me altijd gered”, zegt hij. Zoals die keer toen een vrouw hem net voor hij voor de raadkamer moest verschijnen toeriep dat ze hem wilde vermoorden. “Ik ben gestopt en naar haar gestopt om te zeggen dat ze pas na de zitting een handtekening kon krijgen. Plots was het heel stil. Zo leg ik ze het zwijgen op.”

Maar de hele zaak-Dutroux ligt duidelijk nog op de maag van Nihoul. Hij heeft spijt, zegt hij. “Spijt dat ik die kinderen niet heb kunnen redden… Niet omdat ik de held niet ben geweest, hoor, daar heb ik een hekel aan. Maar wel omdat ik de meisjes niet heb kunnen redden. Dat is echt mijn grootste spijt. Elke dag denk ik aan de zaak. Ik probeer te lachen, maar dat is om niet te moeten huilen.”

Bron » Het Nieuwsblad

Oplichter Michel Nihoul op zoek naar vijftig hostessen, “maar niet voor de seks”

Oud-zakenman Michel Nihoul (75) – de man wiens naam voorgoed verbonden zal blijven aan de zaak-Dutroux – heeft een opvallend Facebookberichtje online gezet. Hij gaat op zoek naar vijftig hostessen, maar “niet voor de seks” verduidelijkt hij. Het is bekend dat Nihoul, notoir oplichter die in het verleden vaak gelinkt werd aan een pedofilienetwerk, vooral in de jaren 80 seksfuiven bezocht.

In de nacht van 14 op 15 februari zette Nihoul volgend bericht op zijn Facebookprofiel: “United Corporation zoekt vijftig hostessen voor het Franstalige deel van het land (geen seks). Stuur uw kandidatuur op naar Adheh, Brusselstraat, 8380 Zeebrugge op naam van mevrouw de le Court, met een foto van uw gezicht en eentje van uw lichaam, gekleed.”

Adheh (Association pour la Défense et l’Honneur des Êtres Humains) is een non-profitorganisatie die door Nihoul werd opgericht. De voormalige zakenman zou iedereen die dat wenst hulp bieden bij administratieve procedures, maar helpt ook mensen zoeken naar huisvesting en werk. Hij verklaart aan de Franstalige krant La Capitale op zoek te gaan naar enkele knappe dames voor een Frans bedrijf dat plannen heeft om in Brussel, Bergen en Ath enkele nieuwe kantoren te openen.

Waarom ze bij hem terechtkomen? “Ik ken de miljardair, een zakenman van 58, uit Parijs”, zegt Nihoul in een reactie aan de krant. “Ik kende hem al voor de zaak-Dutroux, toen ik nog acht auto’s had en door een chauffeur werd rondgevoerd. We hebben elkaar ontmoet in de zakenwereld. Hij weet dat ik veel mensen help met mijn organisatie en sprak me aan. Ik ben blij dat ik sommige mensen aan een gepaste job kan helpen, want dat is niet eenvoudig tijdens deze crisis. Ik doe dit met veel plezier.”

En hij benadrukt nogmaals dat het hem of de miljardair niet om seks te doen is. “We zoeken gewoon gastvrouwen, niet voor de seks, niet om eventuele klanten te vergezellen in hotels. De vrouwen zullen gewoon werken op evenementen, zoals je ze ook op het Autosalon ziet bijvoorbeeld. Ze zullen ook correct gekleed gaan.”

Maar wat die job dan in het laatje brengt? Dat weet Nihoul zelf niet. “Ik zoek gewoon vrouwen die er goed uitzien. Geen ‘pensen’.”

Ontvoering meisjes

De Brusselaar verscheen in 2004 voor het hof van assisen voor zijn vermeende betrokkenheid bij de activiteiten van Marc Dutroux. Er bestond aanvankelijk veel onduidelijkheid over de rol die Nihoul gespeeld heeft. Hij stond onder meer terecht voor bendevorming, ontvoering en drugshandel, maar bleef steevast ontkennen dat hij deel zou hebben genomen aan de ontvoeringen van de meisjes. Uiteindelijk werd Nihoul tot vijf jaar cel veroordeeld voor bendevorming in het kader van drugstrafiek, maar hij kreeg de vrijspraak in verband met de ontvoeringen.

Bron » De Morgen

Twintig jaar geleden barstte affaire-Dutroux los

Dit weekend is het twintig jaar geleden dat Sabine Dardenne en Laetitia Delhez werden bevrijd. En dat de gruweldaden van Marc Dutroux aan het licht kwamen. Een chronologie.

Op 9 augustus 1996 werd de toen veertienjarige Laetitia Delhez ontvoerd in Bertix, nadat ze naar het zwembad was geweest. Een getuige vertelde vlak bij een bestelwagen te hebben gezien die te veel lawaai maakte. Een andere getuige noteert een deel van de nummerplaat. Het leidt speurders naar Marc Dutroux, die samen met zijn echtgenote Michelle Martin en Michel Lelièvre wordt opgepakt.

Op 15 augustus, zes dagen na haar ontvoering, wordt Laetitia Delhez bevrijd. De politie treft haar in het huis van Dutroux in Marcinelle. In de kelder vinden de speurders ook de twaalfjarige Sabine Dardenne. Zij verdween op 28 mei 1996. Beide meisjes zijn misbruikt door Dutroux.

Wat aanvankelijk tot opluchting bij de bevolking leidt, ontaardt algauw in nationale woede over de gruweldaden van Dutroux die aan het licht zullen komen. Die gruwel begon in juni 1995.

24 juni 1995

In Grâce-Hollogne, een deelgemeente van Luik, verdwijnen de vriendinnetjes Julie Lejeune en Mélissa Russo spoorloos. Acht jaar zijn de meisjes. Ze worden voor het laatst gezien als ze staat te zwaaien naar voorbijrijdende auto’s op een brug over de autosnelweg. Marc Dutroux sluit hen op in zijn zelfgebouwde kelder in een huis in Marcinelle.

22 augustus 1995

Nadat ze naar een hypnoseshow van Rasti Rostelli zijn geweest in Oostende verdwijnen de Limburgse An Marchal (18) en Eefje Lambrecks (17). De politie verdenkt aanvankelijk Rostelli, omdat op camerabeelden te zien is dat de meisjes een verwarde indruk maken na de hypnose. De link met de verdwenen Julie en Mélissa wordt niet gelegd.

13 december 1995

De politie krijgt tips van getuigen en de moeder van Dutroux, wat speurders naar zijn huis in Marcinelle leidt. Opperwachtmeester René Michaux hoort kinderstemmen, maar denkt dat die van buiten komen. Het zijn de stemmen van Julie en Mélissa. De speurders menen niets gevonden te hebben.

28 mei 1996

De twaalfjarige Sabine Dardenne wordt op weg naar haar school in Doornik van haar fiets gesleurd door twee mannen. Ze wordt afgevoerd in een bestelwagen en naar Dutrouxs huis in Marcinelle gebracht.

15 augustus 1996

Laetitia Delhez, die zes dagen eerder is ontvoerd, en Sabine Dardenne worden bevrijd. Michel Lelièvre en Marc Dutroux beginnen tijdens ondervragingen te praten en leiden speurders naar de andere vier meisjes.

17 augustus 1996

In de tuin van een huis van Dutroux in Sars-La-Buissière worden de lichamen opgegraven van Julie en Mélissa. Meer dan acht maanden hadden de meisjes verbleven in Dutrouxs zelfgebouwde kelder in Marcinelle, waar ze door hem werden verkracht. Ze zijn omgekomen van de honger.

In 1995 werd Dutroux, die in 1989 al was veroordeeld voor de ontvoering en verkrachting van minderjarigen, opgepakt en opgesloten in de gevangenis. Michelle Martin gaf de kinderen tijdens zijn afwezigheid geen eten. In diezelfde tuin wordt ook het lijk aangetroffen van Bernard Weinstein, een voormalige kompaan van Dutroux.

3 september 1996

De politie vindt onder een loods in Jumet de lichamen van An en Eefje. Ze bevinden zich vlak bij de eigendom van Bernard Weinstein. De meisjes waren zwaar ondervoed, zo blijkt uit medisch onderzoek. Vermoedelijk was dat de doodsoorzaak van Eefje. An stierf verstikking. Ze had een plastic zak over het hoofd toen ze werd teruggevonden.

Marc Dutroux zal terechtstaan voor ontvoering, gijzeling, verkrachting, moord en illegale handel. Hij wordt veroordeeld tot levenslang.

Bron » De Standaatd

Michel Nihoul veroordeeld voor niet-gekeurde wagen

De Brugse politierechter heeft Michel Nihoul (75) veroordeeld tot een geldboete van 300 euro voor een parkeerovertreding met een niet-gekeurde auto. Nihoul liep op 18 augustus 2015 in Zeebrugge tegen de lamp.

Het onderzoek bracht aan het licht dat het voertuig al sinds februari 2015 niet meer over een geldig keuringsbewijs beschikte. Er werd een minnelijke schikking van 230 euro voorgesteld, maar daar ging Nihoul niet op in.

In 2004 verscheen Michel Nihoul voor het hof van assisen voor zijn vermeende betrokkenheid in de zaak-Dutroux. Voor de ontvoering van kinderen werd hij vrijgesproken. Uiteindelijk werd Nihoul tot vijf jaar cel veroordeeld voor bendevorming in het kader van een drugstrafiek. Door zijn gevuld strafverleden kon hij voor de politierechtbank geen straf met uitstel meer krijgen.

Bron » De Morgen

Advocaat Michel Nihoul gestorven

De Brusselse strafpleiter Frédéric Clément de Clety (49) is maandagnacht in een Brussels ziekenhuis overleden. Hij was al een tijdje zwaar ziek.

Clément de Clety raakte midden jaren 90 bekend als advocaat van Michel Nihoul, de vermeende rechterhand van Marc Dutroux. De vrijspraak van Nihoul voor de ontvoering van kinderen was de grootste overwinning uit De Cletys carrière.

Frederic Clément de Clety was nauwelijks 30 toen hij en zijn toenmalige collega Virginie Baranyanka in augustus 1996 de advocaten werden van Michel Nihoul. Na het vertrek van Baranyanka was De Clety zelfs Nihouls enige advocaat.

Dutroux was in augustus 1996 opgepakt, een paar dagen later was het de beurt aan Michel Nihoul, de Brusselaar met de lange arm die volgens de speurders door Marc Dutroux ontvoerde kinderen geleverd zou hebben aan hooggeplaatsten. “De Clety kwam speciaal uit Zuid-Frankrijk terug uit vakantie bij mijn arrestatie. Hij las het dossier en was er zeker van dat hij me meteen vrij zou krijgen. Het is enigszins anders uitgedraaid. We hebben tot 2004 moeten wachten”, herinnert Michel Nihoul zich.

De Clety werd in die jaren verschillende keren geconfronteerd met de volkswoede die was uitgebroken na de zaak-Dutroux. Zijn auto werd zwaar beschadigd, hijzelf werd uitgescholden.

De Cléty was geen dossiervreter, wel een begenadigd pleiter. “Hij leefde voor assisen”, zeggen zijn confraters. “Pas daar kwam hij echt tot leven. Op hem moest je niet rekenen om ingewikkelde procedurekwesties uit te benen. Jury’s overtuigen, daar was het om te doen.”

Het pleidooi dat hij in 2004 op het assisenproces Dutroux hield voor zijn cliënt vormde het hoogtepunt van zijn carrière. Later was hij ook nog de advocaat van slachtofferorganisaties op verschillende Rwanda-processen in Brussel. Hij was ook de advocaat van Adam Giza, de jonge Pool die in 2006 Joe Van Holsbeeck doodstak in het station Brussel-Centraal.

De Cléty was behalve advocaat ook en vooral een non-conformist met een flamboyante levensstijl. Hij was een bekende figuur in het Brusselse uitgaansleven. Voor hem was het leven één groot feest, overgoten met alcohol, vrouwen en snelle wagens.

Eén van zijn beste vrienden en cliënten was artiest Lou Depryck, ook een overtuigde non-conformist en levensgenieter. De Clety besefte heel goed dat hij met zijn manier van leven roofbouw pleegde op zijn lichaam, maar hij hield te veel van het leven dat hij leidde om ermee te stoppen.

Bron » De Standaard

Frédéric Clément de Cléty, advocaat van Michel Nihoul, overleden

De bekende advocaat Frédéric Clément de Cléty (50) is vannacht in het Erasmusziekenhuis overleden aan het gevolg van een infectie. De rechtsman is voor het grote publiek vooral bekend als de advocaat van Michel Nihoul in het proces-Dutroux. Hij verdedigde ook Adam Giza, beschuldigd van de moord op Joe Van Holsbeeck.

Frédéric Clément de Cléty was een atypische advocaat met een extravagante persoonlijkheid. Hij is vooral bekend als advocaat van Michel Nihoul tijdens het proces-Dutroux. “Ik ben enorm aangeslagen van dit nieuws”, zegt collega en vriend Didier de Quevy. “Hij was één van de beste advocaten van België. Het is tragisch.”

Bron » De Morgen