Hoofdverdachte in zaak-Habran overleden

Jean Renson, een van de twaalf hoofdverdachten in de zaak-Habran, is maandag overleden. Dat heeft een van zijn advocaten vandaag bevestigd. Renson was betrokken bij de overval op een geldtransport in Borgworm in januari 1998. Maar als gevolg van een hartaandoening kon hij niet berecht worden tijdens het assisenproces in Luik in 2008 en 2009. Jean Renson, een 72-jarige Brusselaar, was lange tijd de beste vriend van Marcel Habran. Hij zou zijn vriend bij verschillende feiten hebben bijgestaan.

Zo werd Renson in verdenking gesteld voor betrokkenheid bij de gewelddadige overval die op 12 januari 1998 ter hoogte van Borgworm plaatsvond op een geldtransport. Daarbij vielen twee doden. Volgens het federaal parket zou Renson vanop een brug boven de snelweg het “startsignaal” hebben gegeven voor de overval. Daarnaast werd hij ook betrapt terwijl hij aan het filmen was in een supermarkt van Auchan in het Groot-Hertogdom Luxemburg. Vermoed werd dat hij daar een aanval voorbereidde, die echter nooit heeft plaatsgevonden.

Uiteindelijk werd hij als een van de twaalf beschuldigden doorverwezen naar het hof van assisen van Luik. Maar wegens zijn gezondheidstoestand kon hij niet voor de rechter verschijnen. De beschuldigingen aan zijn adres werden afgesplitst en Renson moest worden berecht tijdens een apart proces, dat evenwel nooit zal plaatsvinden. De beschuldigingen tegen Jean Renson komen nu te vervallen.

Bron » De Morgen

Habran mikt op derde proces met nieuw cassatieberoep

De verdediging van Marcel Habran heeft cassatieberoep aangetekend na zijn veroordeling tot een gevangenisstraf van 15 jaar. “Zodra het beroep ontvangen is door de griffie van het Hof van Cassatie hebben we twee maanden de tijd om het verslag neer te leggen met een herhaling van onze argumenten”, zegt zijn advocaat Laurent Kennes.

Eind september kondigde de verdediging van Habran al aan in hoger beroep te gaan. Als de pleidooien van de verdediging van Marcel Habran worden gevolgd door het Hof van Cassatie, zou er een derde proces kunnen plaatsvinden. De verdediging van Habran wou momenteel nog geen informatie geven over de grond van het beroep.

Bron » De Morgen

Gewezen commissaris gerechtelijke politie Georges Marnette overleden op 63-jarige leeftijd

Georges Marnette is niet meer. De ex-commissaris van de Brusselse gerechtelijke politie overleed vrijdag op 63-jarige leeftijd. Marnette dook op in zowat alle spraakmakende misdaadzaken uit de jaren ’70 en ’80. Georges Marnette wordt door velen herinnerd als de politieman die ooit voor een parlementaire commissie kwam getuigen hoe hij erin was geslaagd om, weliswaar poedelnaakt, ’te infiltreren in het milieu van de seksfuiven’. Marnette was een topflik, tot hij in 1996 aan de basis lag van een vals pedofiliedossier tegen Elio Di Rupo.

In zijn stofferige bureautje in de gebouwen van de Brusselse gerechtelijke politie prijkte altijd dat grote kartonnen promo-silhouet van Jean-Paul Belmondo of Alain Delon, zijn helden. “Ik heb iets van elk van hen in mijn”, zei Marnette. “Vooral dan mijn grote mond.” In dat kantoor stond ook een ijskastje. Grootheden uit de Brusselse onderwereld van toen kennen enkel nostalgie. “Ze hadden je opgepakt en je wist: nu willen ze praten”, zegt Alain Moussa, topcrimineel uit de jaren ’80.

“Dan brachten ze je naar mijnheer Marnette. Die schonk allereerst een whisky’tje in en bood je een sigaret aan.” Voor Marnette hadden criminelen respect. Hij had dat ook voor hen. In zijn visie was misdaadbestrijding niet mogelijk zonder betere contacten met de misdaad, beter dan met de concurrent, de rijkswacht.

Als er ooit medailles waren uitgereikt voor moed en zelfopoffering tijdens de in die jaren woedende politieoorlog, was vast niemand zo vaak gedecoreerd als hij. Georges Marnette had een hartsgrondige hekel aan rijkswachters, hersenloze soldaatjes. De GP, dat was rock-‘n-roll. Georges Marnette ging bij de GP aan de slag in 1973. Hij was daarvoor buitenwipper in een nachtclub in Luik. Hij maakte een blitzcarrière en zou meer dan twintig jaar lang de trouwe luitenant blijven van de legendarische Brusselse hoofdcommissaris Frans Reyniers.

Noem een grote zaak uit de jaren zeventig of tachtig en je noemt Georges Marnette. Hij arresteerde ooit de Franse topgangster François Besse, Hassan Maâche, Marcel Habran … Hij leidde onderzoeken naar extreem-rechtse terreurgroepjes als het neonazistische Westland New Post. Hij had een erg goed contact met WNP-leider Paul Latinus, zoals hij dat ook had met Francis Dossogne, de leider van het Front de la Jeunesse.

Hij was ook de speurder die als eerste ter plaatse was bij de zelfmoord van de enigmatische WNP-leider Paul Latinus. Die had zich verhangen met een telefoondraad die normaliter nooit het gewicht van een volwassen man kon dragen. Tegen de conclusies van de wetsdokters in bleef Marnette volhouden: “Geen zelfmoord”.

Latinus had tot kort voor zijn dood bij Marnette lopen leuren met dossiertjes over seksfuiven met hooggeplaatste politici en zakenlui. “Hij beloofde me meer informatie, maar die is er nooit gekomen.” Dit was de biotoop van Georges Marnette: geroezemoes over chantage, liquidaties en doofpotoperaties.

Marnette had het lastig met het vinden van een evenwicht tussen informatie verwerven en er naar handelen. Hij was ooit klant in de seksclub Les Atrebates in Etterbeek. En ook elders, zoals in de marge van het onderzoek naar de Roze Balletten vaak genoemde bar Le Jonathan, dook hij wel eens op. Naakt, zo moest hij in 1997 erkennen tijdens zijn getuigenis voor een parlementaire commissie: “Om te infiltreren in het milieu”.

Een geweldige reputatie had de Brusselse GP niet. De dienst loste veel zaken op, maar de manier waarop riep vragen op. In 1991 moest hoofdcommissaris Frans Reyniers opstappen wegens aantoonbare al te nauwe banden met de misdaad. Van hem had Marnette de trucs geleerd. Bevriend geboefte uit de wind zetten, een beetje knoeien met processen-verbaal. En waar mogelijk de vijand, de rijkswacht, een hak zetten.

In de zomer van 1996 breekt de zaak-Dutroux los. Het land rouwt om Julie Lejeune, Mélissa Russo, An Marchal en Eefje Lambrecks, en ook wel om het niet te vatten geklungel van de eerder elkaar dan een figuur als Dutroux bekampende politiediensten. Er gaan stemmen op voor een grondige hervorming. Anticiperend op wat komen zal, vormt zich vanuit Neufchâteau geleid dreamteam van ’s lands beste rechercheurs. Zij gaan pedofiele netwerken in kaart brengen en onopgehelderde kindermoorden ophelderen. Georges Marnette mag niet ontbreken.

Op 24 oktober 1996 stelt hij een eerste van een reeks vertrouwelijke nota’s op die korte tijd later even de regering aan het wankelen brengen. In Hasselt is de vroegere kelner van het restaurant Scholteshof gearresteerd. Het Scholteshof is een toprestaurant, waar de grote baas van de GP, Christiaan De Vroom, vaste klant is. Bij hem is de uitbater zijn beklag komen doen over zijn kelner, Olivier Trusgnach. De prille twintiger heeft al het kostbare zilveren bestek gepikt en is met zijn homovriendje naar Groot-Brittannië gevlucht. Nu is Trusgnach terug in België opgedoken en ingerekend.

Marnette en een collega komen helemaal over vanuit Brussel om de kelner te verhoren in de gevangenis van Hasselt. In hun pv schrijven ze hem deze verklaring toe: “Toen ik zeventien was, had ik intieme relaties met Elio Di Rupo.” Een dag later keert het team van Marnette naar Hasselt terug.

Er zijn redenen om te denken dat iemand ergens onderweg zijn kennis heeft bijgespijkerd over de wet op de seksuele meerderjarigheid. Trusgnach heeft een nieuwe verklaring: “Ik was toen vijftien jaar.” Op zaterdag 16 november 1996 kopt De Standaard dat er een onderzoek rond pedofilie loopt tegen vicepremier Elio Di Rupo.

In de Kamer wordt een commissie bijeen geroepen die op vraag van het Brusselse parket-generaal moet oordelen over de opheffing – of niet – van zijn parlementaire onschendbaarheid. Olivier Trusgnach blijkt achteraf niet alleen een ridicule fantast, maar ook vier jaar ouder dan Marnette liet uitschijnen.

Waarom Marnette het deed, werd nooit duidelijk. Om de in die tijd nog niet uit de kast gekomen Di Rupo een had te zetten? Om het hele Dutroux-onderzoek in de war te sturen? Of was hij, zoals hij zelf aanvoerde, ook maar een schakel in een lange ketting van manipulaties?

Hij werd geschorst, zag zich later over de hele lijn wit gewassen en werd aan het eind van zijn carrière door huidig directeur van de Brusselse federale politie Glenn Audenaert nog benoemd tot zijn adjunct. “Het was zijn grote droom om hoofdcommissaris te worden”, zegt Audenaert.

“We weten allemaal waarom. Hij was een controversieel man, maar in zijn tijd een geweldig flic.” In 2004 ging Georges Marnette, verstokte roker, met vervroegd pensioen. Hij had toen al bepaalde signalen gekregen van zijn artsen. Hij overleed op vrijdagmiddag aan de gevolgen van longkanker. Georges Marnette laat een vrouw en twee dochters achter.

Bron » De Morgen

Verdediging van Habran gaat in Cassatie

De verdediging van Marcel Habran heeft vannamiddag bekendgemaakt dat ze van plan is in Cassatie te gaan tegen de veroordeling van Marcel Habran door het Brusselse hof van beroep, dat momenteel in Nijvel zetelt. De jury bevond hem schuldig aan de overval op een geldtransport op 12 januari 1998 in Borgworm en aan het leiderschap van een criminele organisatie.

Marcel Habran kreeg dezelfde straf als tijdens het eerste proces in Luik. “Dit tweede proces heeft geen antwoorden geboden. Marcel Habran begreep zijn veroordeling in Luik niet en had gehoopt dat er nu antwoorden zouden komen. Maar nu begrijpt hij het nog altijd niet. Cassatie instellen is dus de enige mogelijkheid”, zei Marc Uyttendaele, advocaat van Marcel Habran.

Volgens de advocaat is de veroordeling van Habran gebaseerd op de getuigenis van een “berouwvolle”, die gehoopt had daar financieel beter van te worden. Als de verdediging van Habran gelijk krijgt van het Hof van Cassatie, zal er een derde assisenproces tegen Marcel Habran volgen.

Thierry Dalem, die voor verschillende overvallen tot 25 jaar werd veroordeeld, wordt minder zwaar gestraft dan tijdens het eerste assisenproces, toen hij een gevangenisstraf van dertig jaar kreeg. Zijn advocaat Sven Mary stelde dat het nog te vroeg is om zich uit te spreken over een eventueel cassatieberoep.

Bron » De Morgen

Marcel Habran opnieuw veroordeeld tot 15 jaar cel

De Luikse gangster Marcel Habran is op zijn tweede assisenproces opnieuw veroordeeld tot een gevangenisstraf van 15 jaar. Hij moet zich ook 20 jaar ter beschikking houden van de regering. Op het eerste assisenproces tegen Marcel Habran en 11 anderen had Habran ook een gevangenisstraf van 15 jaar gekregen. Het proces moest echter worden overgedaan omdat de jury het arrest niet gemotiveerd had.

De assisenjury had bijna 6 uur nodig om de strafmaat te bepalen. De straffen zijn minder streng dan het Openbaar Ministerie had geëist. Voor Habran was dat 25 jaar. Habrans kompaan Thierry Dalem is nu veroordeeld tot 25 jaar cel, 5 jaar minder dan hij op het eerste proces kreeg. Het Openbaar Ministerie had 30 jaar geëist.

Een andere beschuldigde in de zaak, Pepe Rosato, krijgt nog een derde assisenproces, omdat er bij de motivering over zijn schuld opnieuw een fout is gemaakt. Er bestaat echter ook een mogelijkheid dat Habran nog een derde keer voor een assisenjury zal verschijnen. Zijn verdediging heeft aangekondigd dat ze opnieuw cassatieberoep zal aantekenen.

Bron » VRT Nieuws