Jean-Claude Garot is op 85-jarige leeftijd in een rusthuis bij Namen overleden. Hij was de man die begin jaren ‘80 verhalen bracht over de ‘roze balletten’, ofwel vermeende seksfeesten met vooraanstaanden en minderjarigen.
Garot was hoofdredacteur van het extreemlinkse weekblad Pour, dat eind jaren ‘70 en begin jaren ‘80 geregeld uitpakte met spraakmakende primeurs. Maar hij stond vooral bekend als de man die de wereld liet kennismaken met de ‘roze balletten’, ofwel seks- en pedofilieverhalen met en door hooggeplaatste Belgen en minderjarige meisjes.
Er gingen verschillende, vreemde verhalen rond over die feestjes. Ooit doken bijvoorbeeld foto’s op waarop gevangenisdirecteur Jean Bultot in een bad met confituur lag en omringd was door naakte mannen en jonge vrouwen. Het was een van de weinige bewijzen, want het speelde zich af in een tijd waarin er nog geen smartphones bestonden.
Bultot was toen gevangenisdirecteur van Sint-Gillis, hield zich op in extreemrechtse kringen en werd meermaals aan de Bende van Nijvel gelinkt. Voor dat laatste zijn echter geen echte bewijzen gevonden.
Over die seksfeestjes en vermeende jachtpartijen deden allerlei complottheorieën de ronde. Prostitutienetwerken zouden kinderen hebben verhuurd aan rijke perverten, onder wie politici, magistraten en hoge rijkswachters.
Die zouden de meisjes misbruiken en in een bos achtervolgen en neerschieten. Straffe verhalen die nooit met bewijzen konden worden gestaafd en die later, in de periode-Dutroux, opnieuw werden opgerakeld door ‘kroongetuige’ X1.
Na de eerste onthullingen over de roze balletten werd in de zomer van 1981 een aanslag gepleegd op de redactielokalen van Pour.
Toch had het ene niets met het andere te maken, zo bleek later. De daders van de aanslag bleven lange tijd onbekend, maar later zou gewezen worden naar de extreemrechtse organisatie Front de la Jeunesse, die met die aanslag wraak zou hebben genomen vanwege een reeks artikelen in Pour over hun militaire trainingskampen bij neonazi‘s in Duitsland. Datzelfde Front de la Jeunesse zou later ook nog opduiken in het onderzoek naar de Bende van Nijvel. Maar ook hier weer zonder sluitende bewijzen.
Eddy Merckx
Om de schuldeisers na de brand te kunnen betalen (er was 25 miljoen Belgische frank schade, waarvan slechts 17 miljoen door de verzekering werd betaald) besliste Garot een boek over Eddy Merckx uit te geven. Het werd een jackpot, zei hij later zelf. Zeker omdat Merckx zelf zijn medewerking had verleend, wat hij nooit had verwacht.
Garot trok ook naar de VS en begon er een wielermagazine en gaf er nog een paar andere bladen uit. In België startte hij in zijn geboortedorp Mozet, in de buurt van Namen, X-Free Sport Management op. Samen met zijn levensgezellin Dominique.
Most Wanted
De linkse journalist, die tegen de rijke klasse was, kwam later zelfs op de Most Wanted-lijst van politieorganisatie Interpol terecht omwille van de rol die hij zou hebben gespeeld in een miljoenenfraude bij de bouw van een sociaal woonproject in Honduras.
Hij had goede contacten in de wereld van bouwpromotoren, wat je nochtans niet zou verwachten van de anarchist die hij was, en raakte zo betrokken in die duistere affaire. Uiteindelijk werd hij er niet voor veroordeeld.
Jean-Claude Garot, zonder wie we misschien nooit van de roze balletten zouden hebben gehoord, stierf vorige week op 85-jarige leeftijd in een verzorgingstehuis in Namen en wordt in familiekring begraven.
Bron » Het Nieuwsblad
