Voor het eerst sinds de zaak-Maes in 1941 komt er weer een persmisdrijf voor het assisenhof. In Bergen zal een volksjury van 5 mannen en 7 vrouwen oordelen over zo’n misdrijf. Didier De Becker (49) en Xavier Sandron (32), twee ex-leden van de extreem-rechtse groepering Parti des Forces Nouvelles (PFN), staan er terecht voor drie overtredingen van de racismewet van 30 juli 1981. Omdat ze in de Waals-Brabantse gemeente Tubeke twee pamfletten tegen migranten uitdeelden, worden ze beschuldigd van aanzetten tot rassenhaat, reclame voor discriminatie en lidmaatschap van een racistische vereniging.
In 1989 vonden de inwoners van de sociale woonwijk “Bruyère” (Heide) in Tubeke in Waals Brabant een pamflet in de bus waarin Belgen en Europeanen werden opgeroepen tot waakzaamheid tegenover de migranten. Onder een tekening waarop men zwarten, Marokkaanse straatvegers en gesluierde vrouwen voor het OCMW zag aanschuiven, werden de niet-Europese migranten geassocieerd met drugs, straatgeweld en de economische crisis. In een tweede pamflet uit maart 1990 werd de invasie van Hitler in Polen in 1939 vergeleken met de immigratie van Marokkanen en Zaïrezen in Tubeke.
In beide strooibrieven riep de PFN op tot verzet. Omdat zowel Zaïrezen als Marokkanen goed geïntegreerd zijn, waren nogal wat mensen geschokt. Zo’n honderd personen van alle politieke kleuren reageerden en ze vonden gehoor bij het (socialistische) gemeentebestuur van Tubeke. 87 Tubeekse burgers stelden zich burgerlijke partij, net als het gemeentebestuur van Tubeke, de Liga voor Mensenrechten en de MRAX (Mouvement contre Ie Racisme et la Xénophobie).
Na veel omzwervingen kwam het dossier bij het assisenhof van Henegouwen. Voorzitster Odette Tumelaire vond dat de beraadslaging van de jury in drie fasen zal verlopen:
- Is het duo wel degelijk auteur van de pamfletten?
- Is de racismewet door de pamfletten overtreden?
- De bepaling van de straf.
De burgerlijke partijen zagen al onmiddellijk een juridisch bezwaar omdat de heren nog altijd lid kunnen zijn geweest van een racistische organisatie, zelfs als ze geen auteur van deze twee pamfletten zijn. Die beschuldiging valt dan blijkbaar tussen de plooien en dat kan voor de burgerlijke partij niet.
Scoutsbeweging
Daarna kon de ondervraging van de twee beschuldigden beginnen. Xavier Sandron (32) is de zoon van een militair. In 1979 werd hij lid van de Front de la Jeunesse. Toen verschillende FDJ-leden op 27 januari 1982 werden veroordeeld omdat ze een privé-militie vormden, ging Sandron over naar Westland New Post (WNP), geleid door de beruchte Paul Latinus.
Zowel FDJ als WNP definieerde Sandron op de zitting als “een soort scoutsbeweging”, maar na wat aandringen van voorzitster Tumelaire gewaagde hij toch van “een neo-nazistische beweging”. Sandron zei eerst nog dat hij niet tegen de multiraciale samenleving was, maar daar kwam hij al snel op terug. “De multiraciale samenleving, dat is Mac Donald’s en Coca Cola”.
In 1985 startte de Parti des Forces Nouvelles (PFN) en Sandron werd er lid van. Toen de partij in 1991 stopte stapte de man over naar het Front National. Didier Debecker (49) is de zoon van een Petrofina-directeur uit Leopoldstad. De man werkte als boekhouder en verkoper van tweedehandsauto’s. In 1985 werd hij lid van de PFN. Volgens hemzelf had zijn vader hem mee naar een meeting gesleurd na lectuur van een pamflet van de partij. “Ik was geïnteresseerd in problemen van veiligheid”, zo heette het.
“Bent U met Uw veroordelingen o.m. voor een hold-up wel goed geplaatst om de onveiligheid in de schoenen van de migranten te schuiven”, zo vroeg de voorzitster. Debecker kreeg immers al eens 6 maanden voor diefstal, 1 jaar voor een hold-up, heling en dan nog eens 1 jaar voor valsheid in geschrifte, diefstal, het gebruik van een valse identiteitskaart. “Het was een jeugdzonde”, zo zei Debecker. De man bleef tot in maart 1990 secretaris-generaal van de PFN. Dan nam hij ontslag omdat hij zich niet kon verzoenen met de revisionistische ideeën die in de PFN de kop opstaken. Hij wil de volkerenmoord op 6 miljoen joden in Hitler’s gaskamers nl. niet ontkennen.
Zelfde feiten
De Becker werd op 22 juni 1993 samen met 16 anderen door de Luikse correctionele rechtbank veroordeeld voor soortgelijke feiten als deze waarvoor hij nu voor het assisenhof staat. Hij kreeg de maximumstraf van zes maanden omdat hij door vlugschriften had aangezet tot haat tegen migranten. De affaire moet nog in beroep voorkomen, maar het blijft toch eigenaardig dat dezelfde feiten in Luik naar de correctionele rechter leiden en in Bergen naar het assisenhof.
Debecker was verantwoordelijke uitgever van beide pamfletten, maar hij ontkent betrokkenheid bij het Polen-vlugschrift. “Ik werkte hoofdzakelijk als administratief secretaris, ik wist niet wat er verscheen in die publicaties”.
Ook Sandron had “niets” met het Polen-pamflet te maken. “Ik hoorde er pas van drie maanden nadat het in de Tubeekse bussen was gestopt en ik bij de politie moest komen. Het vlugschrift werd overduidelijk op mijn schrijfmachine getikt, maar ik weet niet door wie, vermoedelijk door militanten die in ons permanentielokaal binnen konden”.
In de namiddag kwam onderzoeksrechter Luc Maes vertellen dat Sandron hem had gezegd dat hij wél de auteur kende, maar zijn naam niet wilde noemen. Sandron voegde er nog aan toe dat dit pamflet zeker niet de goedkeuring van de PFN wegdroeg, maar dat hij persoonlijk “niet bepaald geschokt was door wat er in stond”. Vandaag krijgen 13 getuigen van de verdediging en 7 van de burgerlijke partij het woord.
Bron » Gazet van Antwerpen