Zaterdag 27 september is het precies 40 jaar geleden dat de Bende van Nijvel 5 mensen doodschoot bij een overval op de winkel Delhaize in Jezus-Eik, Overijse. Zaterdag houden enkele buurtbewoners en de lokale Delhaize voor het eerst een stille wake en bezinningsmoment voor alle slachtoffers, familieleden, personeelsleden en betrokkenen.
Op 27 september 1985 sloeg de gruwel toe in het Delhaize-warenhuis van Jezus-Eik in Overijse: 5 mensen werden koelbloedig vermoord door de Bende van Nijvel. Onder de slachtoffers een kassierster uit Huldenberg en een jongen van 14 uit Jezus-Eik. Eerder op de avond had de Bende ook al 3 slachtoffers gemaakt aan de Delhaize van Eigenbrakel. De Bende van Nijvel zou verantwoordelijk zijn voor verschillende dodelijke overvallen tussen 1982 en 1985. De laatste overval vond plaats op 9 november aan de Delhaize van Aalst. 40 jaar later is nog steeds niemand veroordeeld voor de feiten.
Geen monument in Overijse
In tegenstelling tot Aalst, waar herdenkingen plaats vinden en een monument staat voor de slachtoffers, is er in Overijse zelden iets gebeurd voor de slachtoffers. “We komen sereen samen op 27 september om 20 uur op de plek waar het zich allemaal 40 jaar geleden heeft afgespeeld”, zegt Guido Maene uit Jezus-Eik. “Daar houden we een minuut stilte en branden we een kaarsje. Iedereen is welkom.”
Pallet wijn
De lokale Delhaize werkt ook mee aan de herdenking en gaat zaterdag iets bekend maken. E.P., personeelslid Delhaize Overijse getuigt: “Als 18-jarige student werkte ik die avond in de afdeling fruit en groenten en was ik wortelen aan het aanvullen. Toen hoorde ik knallen en gebroken glas. Ik dacht dat er een pallet wijn was gevallen en ging onbewust naar de voorkant van de winkel. Ik zag alle klanten naar achter lopen, maar ging toch nog verder naar voor, tot ik plots oog in oog stond met de bewuste reus met masker en riotgun!”
“Ik draaide me om en ben ook weggelopen via de achterdeur naar buiten, daar heerste complete angst en chaos. Na een tijdje hoorden we van mensen die achter auto’s lagen dat de criminelen weg waren. Terug in de winkelwagen zagen we welk bloedbad en gruwel ze hadden aangericht. Die beelden staan op mijn netvlies gebrand.”
Herinnering levend houden
Martine Wille was die bewuste avond van dienst: “Voor ons die deze gebeurtenissen van dichtbij hebben meegemaakt, blijven de herinneringen zwaar. Ik wil een moment nemen om de namen en levens van de slachtoffers in gedachten te houden. Zij waren niet alleen slachtoffers, maar geliefden, vrienden, collega’s, mensen met dromen en plannen. We willen hen eren, niet alleen door stil te staan bij hun tragisch einde, maar door hun herinnering levend te houden.”
Fietsen op de parking
Lennart Segers (52) heeft als VRT NW- journalist en op VRT Radio 2 in Vlaams-Brabant de voorbije 20 jaar regelmatig reportages gemaakt met getuigen en familie van slachtoffers van de dodelijke overval in 1985. “Ik heb de aanslag van dichtbij meegemaakt, ik woonde met mijn ouders in de wijk naast de Delhaize. Net als slachtoffer Stefaan Note (14), die ik trouwens kende van op de lagere school, reden wij met onze fietsen vaak bij valavond rondjes aan de Delhaize.”
Dossier warm houden
“Later als journalist heb ik het dossier altijd willen warm houden. Ik heb nieuwe getuigenissen gezocht en gepraat met oud-speurders. Het viel me op hoe de overval tot nu nog erg gevoelig ligt in Overijse en dat het veel mensen bezighoudt. Het blijft zeer opvallend dat politie en justitie tot nu toe geen enkele verdachte hebben kunnen laten veroordelen.”
Guido Maene, buurtbewoner uit Jezus-Eik, ijvert al jaren voor een tastbare erkenning van het leed aangericht door deze overval. “In 1985 was ik pas afgestudeerd aan de Koninklijke Militaire School. De Koude Oorlog was heropgeflakkerd, de betogingen tegen de plaatsing van de kruisraketten lokten duizenden mensen en Westland New Post was juist ontmanteld. Er heerste een bedrukte sfeer, eigenlijk een beetje vergelijkbaar met nu.”
Onverteerd verleden
“Ik woonde toen dicht bij het Heizelstadion en maakte de ramp aldaar van nabij mee. En dan kwam die fatale vrijdag 27 september 1985 in Overijse. Het greep mij aan en liet mij niet meer los, temeer daar de daders en hun beweegredenen verborgen bleven. Toen ik in Overijse kwam wonen, voelde ik een onverteerd verleden rond het thema. Iedereen van mijn generatie had wel iets gezien of gehoord, maar er gebeurde niets.”
Bron » VRT Nieuws
