België mag de resultaten van telefoongesprekken die in Nederland zijn afgeluisterd niet gebruiken als bewijsmateriaal. Er moet immers wederkerigheid bij de rechtshulp zijn en in ons land is telefoontappen verboden. Dus kan Belgie ook nooit processen-verbaal daarover doorspelen. Bovendien is de Nederlandse wet op het afluisteren strijdig met de mensen-rechten.
Tot deze vernieuwende conclusie kwam Mr. Pascal Vanderveeren donderdag voor de Brusselse correctionele rechtbank. Hij verdedigde daar Joachim M., die volgens het parket een belangrijk kopstuk van de internationale drugmaffia is.
De thesis van Vanderveeren zou zelfs gevolgen kunnen hebben voor één van de betichten in het proces van Patrick Haemers. Basrami, een van Haemers’ luitenants, werd immers kort na de ontvoering van Paul Vanden Boeynants gearresteerd op grond van een tip, die verkregen zou zijn door het afluisteren van de telefoon van zijn vriendin in Nederland. Deze aanhouding is op basis van dezelfde afluisterwet, maar vóor het arrest-Kruslin, verkregen.
De advocaat van Basrami zou echter met dezelfde argumenten naar Straatsburg kunnen stappen en daar ook een soortgelijk arrest als dat van Kruslin kunnen pleiten. Maar zover zijn we nog niet. In ieder geval is de uitspraak van rechter Vernimmen een belangrijke princiepszaak.
De zaak M. ging aan het rollen toen de Dordrechtse politie op 8 mei 91 een fax aan de Brusselse rijkswacht stuurde met een officieel verzoek om Joachim M. en zijn vroegere echtgenote te verhoren en bij Joachim een huiszoeking te doen. De Duitser werd gearresteerd en wordt er nu van beschuldigd tussen 1 maart 1987 en 11 mei 1991 onbepaalde hoeveelheden cocaïne en cannabis te hebben ingevoerd in bende. In deze zaak zijn ook nog een Nederlander en een Zwitser betrokken.
Het parket beweert een grote vis te hebben gevangen, een kopstuk uit de drugmaffia. Maar procureur Steppe gaf zelf toe dat er niet veel bewijsmateriaal is. Men steunt zich hoofdzakelijk op afschriften van telefoongesprekken die in Nederland en Zwitserland zijn afgeluisterd. De gesprekken zijn zeer vaag. Volgens Steppe beweert Joachim M. nu dat ze gingen over de aanschaf van een boot die tot schroot moest worden herleid.
De procureur stipte aan dat Joachim aanvankelijk bekende dat hij de tussenpersoon was tussen de Nederlander en de Zwitser. Hij zou een partij van 50 kg hasj met de auto hebben moeten oversmokkelen. Steppe wees er voorts op dat M. een heel klein inkomen heeft. Toch krijgt zijn vroegere vrouw soms 400.000 fr. maandgeld en reist Joachim de hele wereld rond. Op één jaar tijd geeft hij 11 miljoen uit en dat geld komt volgens het parket uit de drughandel.
Selectief bewijsmateriaal
Mr. Vanderveeren diende vernietigende conclusies in. Men mocht M. zelfs niet aanhouden, want Nederland had daarom helemaal niet verzocht. Bovendien is het telefonisch verkregen bewijsmateriaal wel heel selectief samen-gesteld. Alleen de gesprekken in het nadeel van de betichte werden bijgevoegd, meestal dan nog in een samenvatting.
Het is op basis van de Verdragen over Rechtshulp in Strafzaken tussen ons land en Nederland en Zwitserland niet mogelijk om resultaten van afgeluisterde telefoongesprekken door te geven aan België. Er is immers geen wederkerigheid. Belgie kan nooit hetzelfde terugdoen, want hier mogen telefoons onder geen enkel beding worden afgetapt.
Mr. Limpens voegde hier nog een nauwgezette analyse van de verschillende telefoongesprekken aan toe. Die werden onvolledig of foutief uitgetikt, samengevat of uit hun context gehaald.
Rechter Vernimmen spreekt zijn vonnis uit op 6 februari.
Bron » Gazet van Antwerpen
