Didier De Becker (49) en Xavier Sandron (32) kregen van het assisenhof van Henegouwen de maximumstraf van zes maanden cel en 40.000 fr. boete, louter en alleen omdat ze lid zijn van een racistische groepering. Dat is een overtreding van artikel 3 van de racismewet van 30 juli 1981. De twee ex-leden van de extreem-rechtse groepering Parti des Forces Nouvelles (PFN) werden vrijgesproken van het verspreiden van racistische pamfletten, het persmisdrijf waarvoor ze eigenlijk voor het assisenhof kwamen.
De heren stonden terecht voor twee “racistische” pamfletten. Juridisch gezien heette dat: aansporing tot rassenhaat en verspreiding van racistische geschriften, respectievelijk een overtreding van de artikelen 1 en 2 van de racismewet. In september 1989 vonden de inwoners van de sociale woonwijk “Bruyère” (Heide) in Tubeke in Waals-Brabant een pamflet in de bus waarin de invasie van Hitler in Polen in 1939 vergeleken met de immigratie van Marokkanen en Zaïrezen in Tubeke. Dat vlugschrift hebben de PFN-leden volgens de jury niet gemaakt. Dat was al sinds gisteren beslist.
Beroepsrechters stemmen
In maart 1990 kwam er dan nog een tweede strooibrief, waarop Belgen en Europeanen werden opgeroepen tot waakzaamheid tegenover de migranten, die werden geassocieerd met drugs, straatgeweld en de economische crisis. Dat pamflet maakte het duo wél, vond de jury gisteren.
En vandaag meende hij met zeven stemmen tegen vijf dat dit vlugschrift wel degelijk racistisch was. Als een jury echter met zeven ten vijf beslist, dan moeten de drie beroepsrechters meestemmen. En … die kozen partij voor de minderheid. Zoiets gebeurt bijna nooit. Daardoor was het bewuste pamflet plots niét racistisch. Vrijspraak dus voor de twee eerste betichtingen.
Nochtans waren beide heren precies voor deze twee zaken naar het assisenhof verwezen. Dit hoogste rechtsorgaan oordeelt normaal immers alleen maar over moorden en andere halsmisdaden. Maar het assisenhof is ook bevoegd voor persmidrijven. De grondwetgever wilde door deze bepaling de democratie beschermen tegen censuur. Er waren nauwelijks veroordelingen voor persmisdrijven. De laatste dateert uit 1941 toen ene Maes in Brabant een straf kreeg voor ontuchtige publicaties. Nu kwam er dus weer een persmisdrijf voor een assisenhof. Daarvoor is er dus een vrijspraak.
Bleef nog over: het lidmaatschap van een racistische groepering. Dat is verboden door artikel 3 van de racismewet van 30 juli 1981. Daarvoor gaf het hof de maximumstraf voor beide betichten, die lid waren van de Parti des Forces Nouvelles. Deze extreem-rechtse club ontstond in 1985 uit het Front de la Jeunesse, de in 1982 ontbonden privé-militie. De PFN sprak zich sterk uit tegen migranten en toen ze in 1991 werd ontbonden gingen hun leden over naar het Front National of naar Agir.
Bizar arrest
Het Henegouwse assisenhof sprak de zwaarste straf uit voor beide beschuldigden: zes maanden onvoorwaardelijk én 40.000 fr. boete. Dat is om drie redenen merkwaardig: in principe moet het assisenhof niet over dit misdrijf oordelen. Dat kan de (lagere) correctionele rechtbank al. Dit misdrijf kwam nu toch voor de volksjury omdat het samenhing met een persmisdrijf en bij samenhang is de hoogste rechter bevoegd. Nu is er dus vrijspraak voor het persmisdrijf, maar veroordeling voor de “lagere” betichting.
Twee: dit arrest is ook bizar omdat er maar weinig veroordelingen op basis van de racismewet zijn. Tussen 1981 en 1990 waren er slechts 14. Dit is de eerste die door een assisenhof werd geveld, een primeur dus.
Drie: beide heren krijgen dezelfde straf. Nochtans had Xavier Sandron een blanco strafregister. Zijn advocaten hadden voor een straf met uitstel gepleit. Het assisenhof ging daar niet op in en veroordeelde hem net als zijn kompaan die al drie veroordelingen tot 6 maanden en 1 jaar voor hold-up, diefstal, valsheid in geschrifte en heling op zijn kerfstok heeft.
Bron » Gazet van Antwerpen