De familie-Aquino wordt in het grote drugsproces verdedigd door de bekendste advocaten van het land. Dit is de dame die het tegen hen opneemt: Marianne Cappelle, de openbare aanklaagster: een gedreven furie.

Marianne Cappelle (50) kan niet tegen onrecht en wil daarvoor ver gaan. Tot in de rimboe. Letterlijk. want in 2011 stond ze daar werkelijk in de Ecuadoraanse jungle. Voor haar: een moeder die zwaaide met een mes omdat Cappelle het in haar hoofd had gehaald om haar zoon, de moordenaar van de Belgische wereldreiziger Joeri Lema, te komen halen. Ze nam hem zonder pardon mee, voor de ogen van de schreeuwende moeder. Acht jaar was Lema’s moordenaar onder de radar kunnen blijven. En dat was nog altijd zo geweest, als de ‘nukkige’ Cappelle er zich niet persoonlijk mee had gemoeid.

“Als ze voor iets gaat, is er geen houden meer aan”, zegt een collega van haar bij het federaal parket. Sommigen noemen haar een pitbull. “Maar eentje die enkel gericht bijt, nooit in het wilde weg.”

Overal waar ze gaat, laat ze sporen na. In Roemenië, waar ze gaat jagen op dievenbendes en er in één klap de plaatselijke burgemeester en politiechef mee laat veroordelen. Of in Somalië, waar ze achter de piraten aan ging die de Pompei kaapten. Onlangs bijvoorbeeld nog met de ronduit spectaculaire arrestatie van piratenkoning Afweyne. Die werd naar (het Belgische) ‘Hollywood’ gelokt om er zogezegd een filmscript te komen bespreken. Jarenlang had hij zich ontastbaar gewaand. Intussen wacht hij in de gevangenis van Brugge op het moment dat hij Cappelle recht in de ogen zal moeten kijken.

Ze heeft de naam als openbaar aanklaagster zeer hoge straffen te eisen. Onlangs nog: veertien jaar voor bokskampioen Abdelkader Ladjali. Een onverwacht hoge straf na een resem ramkraken en homejackings. De advocaten die voluit gingen voor de vrijspraak, konden afdruipen.

Elk detail telt

“Ze beheerst haar dossiers dan ook tot in de puntjes”, zeggen collega’s. “Haar troef is dat ze een dossier kan opbouwen. Elk detail is belangrijk. En dan gaat ze zo ver als kan.” Critici – lees: strafpleiters die af en toe in het stof bijten – zullen zeggen dat ze soms té ver gaat. Of zoals Jef Vermassen, met diens zin voor overdrijving, vorige week verwoordde: “Ongezien ver”.

Vrolijk wordt ze er niet van. Ze doen maar, vindt ze en ze benadrukt dat ze een zuiver geweten heeft. “De rest is voer voor de rechtbank.”

Cappelle heeft lef: zo liet ze twee getuigen die door de verdediging van de criminele bokser opgeroepen werden na de zitting prompt in de boeien slaan. Zoals een advocaat het verwoordt: “Je bent er helaas nooit klaar mee. Ze is de nagel aan menige doodskist.”

Vriend en vijand omschrijven haar als een furie op naaldhakken. “Je kan niet ontkennen dat ze uiterst gedreven is”, zegt strafpleiter Joris Van Cauter. “Al is dat nog veel te zacht uitgedrukt. Ze is koppig, vastberaden en kan bijzonder hard zijn in haar requisitoir. Vaak op het randje, en door haar emoties er soms over. Wat ik aan haar apprecieer, is dat ze respect heeft voor wie even gedreven als zij tegenover haar pleit.”

Niet alleen lof

Een andere advocaat is minder lovend en noemt haar zelfs manipulatief en onbetrouwbaar. “Dat is meer dan een brug te ver”, zegt iemand die haar goed kent. “Ze wint vaak grote strafzaken omdat ze zo goed voorbereid is. Een echte werkmier. En ja, dan zijn er dure advocaten die hun tanden stukbijten. En dat leidt tot frustratie. En verwensingen.”

Ook nu weer tijdens het proces van de Aquino’s is ze de gebeten hond. Hun advocaten lieten donderdag de zitting stilleggen omdat er “volstrekt illegale technieken” zouden zijn gebruikt. Het was een “atoombom” – dixit Vermassen – die Cappelle schijnbaar rustig liet passeren. Maar binnenin stormde het. Collega’s zeggen dat het haar mateloos frustreert, dat het altijd over de procedure moet gaan. En nooit over de sociale puinhoop die hun drugstrafiek heeft aangericht. Een voetnoot in een dossier waar ze de voorbije jaren ál haar tijd heeft ingestoken.

Afgelopen weekend nog, net voor het proces, was ze twee keer van ’s ochtends tot ’s avonds bezig om alles tot in detail voor te bereiden. Samen met haar compagnon de route tijdens het proces, Geert Schoorens. Hij is de financieel expert van het federaal parket. Hij de eeuwige rust, zij de innerlijke onrust.

Na elke zitting moet Cappelle op weg naar huis stoom aflaten. “Elke avond belt ze me”, zegt een collega. “Dan moet het er allemaal even uit.” Ze vangt dapper de klappen op, maar zoals ze ons deze week zelf zei: “Ze vergeten weleens dat ik ook gewoon een mens ben. Niet altijd de harde tante voor wie ik word versleten, maar een gevoelige vrouw.”

Advocaten moeten haar dankbaar zijn

Overal waar ze komt, wordt ze geloofd om haar dossierkennis. Gevreesd, gehaat zelfs. Omdat ze schijnbaar zo vlot haar mannetje staat tussen de Vermassens, Mary’s en Van Steenbrugges. Een eenzame strijd, meestal tegen de toppleiters. Die moeten haar nochtans dankbaar zijn, klinkt het meermaals. “Ze fungeert als een soort werkgever.” Zo raakte deze week bekend dat de Nederlandse topadvocate Inez Weski 400 euro rekent om een van de Aquino’s te komen verdedigen. Per uur.

Het is Cappelle die het als een van de enigen aandurft achter de grote jongens te gaan. Jongens die jarenlang uit de klauwen van het gerecht konden blijven. Vraag het de Nederlandse drugsbaronnen Janus en Tinus Van Wesenbeeck. Of drugsbaas Jack Romijn. Of Majid Kasmi, het kopstuk van de Axa-bende, goed voor twintig overvallen. Een zaak die door collega’s als haar grote doorbraak wordt gezien.

De strafste acties van Marianne Cappelle

Dossier ‘Vaslui’: Ze trekt eigenhandig naar Roemenië om daar leden van dievenbendes te ontmaskeren, onder wie een plaatselijke burgemeester en een politiechef. Het levert prachtige tv-beelden op van vrachtwagens vol gestolen spullen die Turnhout binnenrijden.
Ook klist ze de Nederlandse drugsbaas Jack ‘Barbapapa’ Romijn. Vanuit een manege in Arendonk coördineert hij hasjtransporten vanuit het Marokkaanse Casablanca. Meer dan 25 ton hasj, verstopt in verfpotten.

Operaties ‘Waterscheiding’ en ‘Dagkers’: Wat jarenlang als onbegonnen werk werd beschouwd, lukt haar wél, namelijk Adrianus van Wesenbeeck uitschakelen. De Nederlandse drugsbaron wordt na een jarenlange undercoveroperatie geklist op camping Parelstrand in Lommel. Ze krijgt hem veroordeeld tot tien jaar cel voor handel in cocaïne, amfetamines, hasj en xtc. Zijn broer Tinus, bekend van de kasteelmoord, krijgt vier jaar.

Hells Angels: Vijf van hen krijgen zware celstraffen (tot 18 jaar) na een raid op een clubhuis van de rivaliserende bende Outlaws. Cappelle wil ook de spijtoptant in de cel. Dat lukt, in beroep. Tot zijn eigen verbazing krijgt de Hells Angel in beroep alsnog tien jaar.
In West-Vlaanderen coördineert ze meer dan 100 dossiers rond grenscriminaliteit. Met succes, want meerdere (Franse) criminelen worden veroordeeld en krijgen zware straffen. Zo krijgt ze bokskampioen Ladjali 14 jaar de cel in.

Piraterij op zee: Ons land slaagt erin, met dank aan Cappelle, om de Somalische kapers van het Belgische schip Pompei naar ons land te krijgen en te veroordelen.* Nog op stapel: de rechtszaak tegen de piratenkoning Afweyne. Het federaal parket kon Afweyne klissen via een onwaarschijnlijk scenario: hij dacht dat hij een filmscript kwam bespreken.

Bron » De Standaard