Geplaatst in

Guy kogelt twee agenten neer in Aalst, maar shockeert pas echt met zijn ‘motief’: “Ik wilde niet als ordinaire dief opgepakt worden”

Als je café slecht draait, dan moet je besparen. En dat doet Guy Oste eind 1992 door de drank voor zijn klanten bij nacht te stelen in een Colruyt in het Oost-Vlaamse Aalst. Een haast banale interventie voor agenten Patrick Lanckman (32) en Luc Schamp (36), en toch zijn zij nog geen minuut na aankomst dood. De volkswoede is dermate groot dat elke agent die tijdens de reconstructie aanwezig is, een uiterst ongebruikelijke maatregel moet respecteren. En toch krijgt het assisenproces die volkswoede enkele jaren later niet gekoeld.

Sommige moordenaars hebben de dood van meerdere mensen op hun geweten. In deze reeks belichten we deze ‘multikillers’ die Vlaanderen in shock achterlieten.

Agenten Luc Schamp en Patrick Lanckman zijn die bewuste avond in november 1992 net terug in het politiebureau na een interventie. Een andere ploeg heeft hen afgelost om op patrouille te vertrekken, wanneer ze rond 2 uur ’s nachts een al bij al banale melding krijgen: in de Colruyt langs de Brusselsesteenweg in Aalst is het stille alarm in werking getreden. De terreur van de Bende van Nijvel is dan alweer zeven jaar geleden en de grote voorzichtigheid die in Aalst lange tijd volgde op zo’n meldingen, is al wat gaan liggen. De agenten vertrekken dus zonder kogelvrije vest naar de interventie, een beslissing waarmee ze hun doodvonnis tekenen.

Ter plaatse zien Schamp en Lanckman hoe Guy Oste zijn wagen aan het volladen is met drank en andere spullen die hij in zijn café kan gebruiken. De werkloze autohandelaar uit het Vlaams-Brabantse Zellik heeft onlangs een horecazaak in Maarkedal geopend, maar die draait slecht. De schulden lopen op en hij besluit daarom zijn slag te slaan in een Colruyt-filiaal dat hij goed kent. Oste heeft namelijk jaren in de buurt gewoond en weet perfect hoe hij de winkel binnen kan geraken. Alleen weet hij niet dat er ook een stil alarm is.

Drie kogels in de rug

Maar wanneer Luc Schamp uitstapt om poolshoogte te nemen, schrikt Oste niet. En dan ziet de agent dat de inbreker gewapend is. Hij rent terug naar de combi, maar krijgt drie kogels in de rug. Zijn collega Patrick Lanckman – vader van een zoon, met een vrouw die zeven maanden zwanger is – wil prompt uitstappen, maar Oste pareert vliegensvlug. Hij loopt naar de combi en schiet ook de tweede agent een kogel door het hoofd. Alles gebeurt binnen één minuut na de aankomst van de politiemannen. En zo wordt een al bij al banale diefstal plots dubbele moord.

Oste moet al meteen een tweede politiepatrouille het hoofd bieden. Seconden voor hun dood hebben Schamp en Lanckman namelijk bijstand gevraagd en de twee opgeroepen collega’s zien nog net een wagen met gierende banden wegstuiven. “Oste moet een bijzonder goede bestuurder geweest zijn”, getuigen die inspecteurs achteraf. “Hij haalde bijzonder hoge snelheden. Toch konden we hem herkennen, zijn nummerplaat noteren en hem zelfs even klemrijden.”

Oste weet te ontkomen, maar dankzij zijn nummerplaat staat de politie binnen de kortste keren aan zijn woning in Zellik. Daar doet zijn vrouw nietsvermoedend de deur open. Waar haar man is? Daar heeft ze geen idee van. Maar opvallend genoeg is Oste op dat moment nog geen moordverdachte. Pas wanneer de twee achtervolgende agenten opnieuw aan de Colruyt in Aalst arriveren, stellen ze vast dat ze met een dubbele moord te maken hebben.

Tijd om te rouwen heeft het korps niet, want Oste is nog op vrije voeten. Speurders houden de wacht aan zijn woning, maar daar laat de schutter zich niet zien. Wel belt hij zijn vrouw op met een smoesje om zijn afwezigheid te verklaren: “Mijn auto is gestolen, maar verder hoef je je geen zorgen te maken.” Maar in plaats van een bezorgde echtgenote krijgt hij een agent aan de lijn. “Ik heb het gedaan”, bekent hij uiteindelijk. “Die diefstal in de winkel en de feiten nadien zijn door mij gepleegd.” Oste laat ook weten dat hij in het Sheraton-hotel in Zaventem zit. Daar wordt hij om 7.15 uur overmeesterd.

Bij zijn eerste ondervraging vertelt Oste haarfijn hoe hij de diefstal georganiseerd heeft. Maar als het over de moorden gaat, ontkent hij plots alles. “Niks mee te maken”, klinkt het. De monden van de ondervragers vallen open, maar Oste houdt die versie tien dagen vol, tot zijn advocaat Vic Van Aelst hem ervan overtuigt dat het geen zin heeft. “Ik wou niet eerder bekennen om mijn vrouw te sparen”, aldus Guy.

Geen motief

Een motief voor de moord op de agenten heeft Oste hoegenaamd niet. “Ik wilde niet als een ordinaire dief gepakt worden door de politie”, klinkt zijn haast absurde uitleg. “Als ze vijf seconden later geweest waren, dan zou ik alweer weg geweest zijn en dan was dit allemaal niet gebeurd. Maar nu wist ik dat ik betrapt was en dat er geen uitweg meer mogelijk was.” Daar moeten het korps en twee families het maar mee doen.

De volkswoede is groot. Zo groot zelfs, dat alle agenten die aanwezig zijn bij de reconstructie, hun wapen moeten afgeven – kwestie van niet in de verleiding te komen om Oste iets aan te doen. Zelf doet hij er bijna met plezier nog een schepje bovenop door zonder enige emotie te tonen hoe hij de twee agenten neerkogelde.

In januari 1994 begint in het Gentse hof van assisen het proces tegen Guy Oste. Meer dan een schijnvertoning is het niet, aangezien hij alles bekend heeft en geen schuldinzicht toont. Maar het proces eindigt wel met de nodige consternatie wanneer Oste niet de verwachte doodstraf krijgt, maar wel levenslange dwangarbeid. Niet dat hij letterlijk de doodstraf gekregen zou hebben, want die wordt al jaren niet meer uitgevoerd. Maar voor het korps en de nabestaanden zou het wel een belangrijk signaal geweest zijn.

De vrouw van Oste, met wie hij in 1973 huwde, heeft intussen de echtscheiding ingezet. In 1996 is die scheiding een feit, maar toch vindt hij opnieuw de liefde: Oste hertrouwt in de gevangenis van Leuven-Centraal. Hij zit vandaag, op 73-jarige leeftijd, nog altijd in de cel, ondanks het feit dat hij al meermaals om zijn vervroegde vrijlating gevraagd heeft.

Bron » Het Laatste Nieuws