Tien jaar na de feiten, begin november 1998, werd de toen 34-jarige Vladimir Milovanovic op de luchthaven van Zaventem in de boeien geslagen en zwaar aan de tand gevoeld. Hij werd ‘s anderendaags, na DNA-onderzoek en met een sluitend alibi,
weer vrijgelaten.

Milovanovic was al de zoveelste verdachte die in de zaak-Cuypers werd aangehouden, maar telkens moest het gerecht de opgepakte kerels weer vrijlaten bij gebrek aan bewijzen. De speurders zochten een naald in een hooiberg, al was het intussen voor velen duidelijk dat de moordenaar in Oost-Europa moest worden gezocht.

Een van de eerder opgepakte mannen duidde van in de gevangenis Milovanovic aan als de moordenaar van Yves Cuypers. Doordat hij een visum had aangevraagd, wist de politie dat Milovanovic naar België zou komen. Hem opwachten was een koud kunstje. De arrestatie van de ex-Joegoslaaf in de luchthaven van Zaventem ging met het nodige vertoon gepaard.

De man werd al meteen toen hij van het vliegtuig kwam in de boeien geslagen, voor iets waar hij, naar eigen zeggen, niet eens iets van afwist. Het bleek trouwens dat hij er niets mee te maken kon hebben: de man was zo ongeveer een jaar voor de moord uit het land gezet omdat zijn papieren niet in orde waren.

Familie

Vladimir Milovanovic en zijn familie, die naar de luchthaven gekomen was om hem te verwelkomen en niet wist wat er daar stond te gebeuren, waren in de vroege jaren tachtig al vanuit Joegoslavië naar België gekomen, op de vlucht voor politieke en financiële problemen.

”Mijn broer was 18 toen hij in Antwerpen verzeilde”, vertelt zijn zus Biljana. ”Hij kwam er in contact met het milieu en leerde er enkele figuren uit de onderwereld kennen. Van het een kwam het ander, hij pleegde inbraken en diefstallen. Maar geweld heeft hij daar nooit bij gebruikt.”

Nadat Milovanovic uit België was gezet, bleef het rustig rond hem. Maar in ex-Joegoslavië werd hij ziek: hij leed aan een ernstige rugkwaal en werd graatmager. Biljana: ”Zijn uitwijzingsbevel was na tien jaar verstreken. Daarom liet Vladimir ons weten dat hij zich in België wou laten behandelen. Iemand met een moord op zijn geweten komt toch niet terug naar het land waar hij die misdaad pleegde om daar het risico te lopen opgepakt te worden?”

De man verdween nadien in de anonimiteit en haalde nooit meer de krantenkolommen.

Bron » Gazet van Antwerpen