“Ga liggen, ga liggen”, roept zijn vader wanneer enkele overvallers met carnavalsmaskers op hun bestelwagen onder vuur nemen op de parking van de Delhaize in Eigenbrakel. Als een menselijk schild gooit hij zich op zijn tienerzoon Bozidar en redt hij zo zijn leven. Vader Djuroski wordt vol geraakt en sterft.
Met de bekentenissen van Christiaan B., die op zijn sterfbed verklaarde dat hij de Reus was, en een nieuwe wapenvondst in het kanaal Brussel-Charleroi draait het onderzoek naar de Bende van Nijvel weer op volle toeren. Hun laatste raid dateert intussen al van 32 jaar geleden. Wij blikken terug op de vijf zwaarste feiten. Vandaag: de overval op een Delhaize-vestiging in Eigenbrakel.
We zijn eind september 1985. Een jaar lang is er geen enkele overval meer geweest die aan de Bende van Nijvel kon worden toegeschreven. Maar hun sabatjaar zit er op vrijdagavond 27 september op. Nog meer dan bij de eerste golf overvallen, opereert de bende als een goed getraind commando. En de kick om slachtoffers te maken, lijkt alleen maar groter geworden.
Het is die vrijdagavond 27 september 1985 razend druk in het Delhaize warenhuis van Eigenbrakel, in Waals-Brabant, als er om zeven minuten over acht uur drie mannen het parkeerterrein oprijden in een donkere VW Golf. Dat voertuig is voordien gestolen bij invoerder D’Ieteren in Erps-Kwerps. Ze parkeren de wagen ter hoogte van het Italiaans restaurant Da Pietro tegenover de Delhaize en stappen uit.
Een 13-jarige jongen, voor wie het winkelen te lang duurt en buiten op zijn ouders wacht, wordt door een van de daders, wellicht de Reus, vastgegrepen. De man met een kaki safarihoedje op het hoofd plaatst de jongen een wapen in de rug en duwt hem als een menselijk schild voor zich uit in de richting van het warenhuis.
Eens binnen beginnen de daders in het rond te vuren en roepen ze dat iedereen moet gaan liggen. Het is super druk die vrijdagavond. Aan de kassa’s, waar lange rijen staan aan te schuiven, ontstaat paniek en beginnen mensen te roepen en te schreeuwen.
Een dader, helemaal in het zwart gekleed en met een carnavalsmasker op dat het gezicht van een oude man voorstelt, houdt de wacht en schiet op alles wat beweeg.
Klant Roger Engelbienne (45), die tussenbeide wil komen om de jonge gijzelaar te bevrijden, wordt van dichtbij doodgeschoten. Ook een klant die wegloopt, wordt onder vuur genomen. Maar hij ontsnapt als bij wonder aan de dood. In het bureau wordt de adjunct-directeur verplicht om de koffer te openen. “Die dader was opvallend kalm. Alsof hij het gewoon was om overvallen te plegen”, zegt hij nadien.
Oorverdovend, zo omschrijven de aanwezigen nadien het geluid van de geweerschoten. De daders schieten om te schieten. Op mensen, maar ook in het plafond, op winkelrekken, op meubilair zelfs. Alsof de geur van buskruit hen een kick geeft.
Ghislain Platane (39) zit aan kassa drie. “Ouvre ta caisse ou tu vas crever” (“Open uw kassa of je gaat eraan”), roept een van de overvallers in het Frans. Verstijfd van angst probeert de vrouw haar kassa te openen. Dat lukt haar altijd zonder problemen. Maar nu duurt het net iets te lang volgens de daders. Ze wordt van dichtbij geëxecuteerd. Met een zak, waarin uiteindelijk 776.000 frank (ongeveer 19.236 euro) steekt, blazen ze de daders de aftocht.
Buiten, op de parking, krijgen ze nog een rode bestelwagen in hun vizier. Bozidar Djuroski (41) en zijn zoon (15) hebben net hun boodschappen ingeladen. Ze worden door het moordcommando van dichtbij onder vuur genomen met een riotgun.
Vader Djuroski roept zijn zoon dat hij zich moet bukken en gooit zich als een menselijk schild op hem om hem te beschermen. De kogels vliegen langs alle kanten. Ze verbrijzelen de autoruiten en boren zich dwars door het koetswerk.
De man wordt dodelijk geraakt, maar heeft wel het leven van zijn zoon gered omdat hij de kogels heeft opgevangen die voor de tiener bedoeld waren. De jonge Djuroski wordt geraakt in zijn armen en zijn borstkas. In het ziekenhuis moet een long worden verwijderd.
Rosemarie Djuroski, echtgenote van Bozida, zei daarover een paar jaar geleden: “Bosjko, zo noemde ik mijn man, zei altijd dat hij niet op de politie zou wachten als de kinderen of mij iets zou overkomen. Hij zou de daders zelf wel gaan zoeken en hen de straf geven die ze verdienden. Ik ben niet zo wraakzuchtig. Of beter, ik was het vroeger niet. Er was geen reden om Bosjko en onze zoon neer te schieten. Die daders waren lafaards”, zegt de vrouw uit ex-Joegoslavië.
Zwarte, afschrikwekkende blik
“Ik was kort na de feiten ter plaatse. Mijn zoon lag daar. Helemaal onder het bloed. ‘Heb je gezien wat ze met papa hebben gedaan’, huilde hij. Nee, dat wist ik niet. Bosjko lag in de auto. Met een groot gat in zijn hoofd. Vreselijk.”
De chaos en paniek in de buurt in onbeschrijfelijk. Agenten denken er zelf niet aan om de parking onmiddellijk af te sluiten met politielint om sporen te bewaren. In geen tijd staan honderden mensen zich te vergapen aan de grote ramen van de winkel.
Twaalf jaar later zal Bozidar Djuroski jr., die zijn vader zag sterven in de bestelwagen, voor het eerst getuigen dat hij na de overval een verklaring moest afleggen bij de speurders van de cel Delta. Deze week, na de nieuwe onthullingen dat Christiaan B. uit Aalst de Reus zou zijn, zei Djuroski: “Tijdens dat verhoor in de kantoren van de gerechtelijke politie zag ik de dader lopen. In uniform. Ik weet het zeker, die zwarte, afschrikwekkende blik, dat kon alleen hij zijn.”
Bron » Het Nieuwsblad | Thierry Goeman
