Retour sur un crime non résolu

Michel Leurquin est enseignant. Mais il n’a pas sa plume dans sa poche. Alors qu’on lui doit déjà “L’histoire vraie des tueurs fous du Brabant”, il vient de boucler une nouvelle investigation de longue haleine, revenant sur l’assassinat de Christine Van Hees, une jeune fille de 16 ans dont le corps carbonisé sera retrouvé dans une champignonnière, à Auderghem, le 13 février 1984.

Le crime, horrible et jamais résolu, avait tétanisé la Belgique des années de plomb. Aujourd’hui, l’affaire est prescrite, raison pour laquelle Michel Leurquin espère que les langues vont se délier. Il a replongé dans les arcanes de ce dossier intriguant, inquiétant, développant une thèse tout à fait nouvelle, intéressante. Au fil des ans, les enquêteurs se sont penchés sur la piste d’une bande de punks qui traînait dans Bruxelles, l’un d’entre eux allant jusqu’à passer aux aveux avant de se rétracter.

Les policiers croiseront même la piste de Dutroux, par le biais des témoins “X”, mais là non plus, l’enquête n’aboutira pas. Les policiers ont classé l’affaire en 2014. Reprenant les différentes pistes une à une, l’auteur s’est intéressé à l’extrême droite, croyant déceler un motif politique dans ce crime crapuleux.

Cette piste débouche sur un vol d’armes dans une caserne de Vielsalm, dans la nuit du 12 au 13 mai 1984. L’auteur en est persuadé, des gens connaissent la vérité et ils sont toujours vivants. Ce livre, qui se lit comme un roman policier très fouillé, est également une perche lancée aux nouveaux témoignages qui permettraient, plus de trente ans après les faits, d’enfin connaître la vérité.

Après les tueurs du Brabant et le crime de la champignonnière, Michel Leurquin compte se pencher sur le Westland New Post (WNP), cette organisation néonazie dont, pense l’auteur, certains membres auraient pu fréquenter des skinheads, un temps suspecté d’avoir participé à l’assassinat de Christine Van Hees. La famille de cette dernière n’a pas souhaité participer à la rédaction de l’ouvrage, mais ne s’y est pas opposée.

Bron » L’Echo

Meurtre de la champignonnière: la piste qui mène à l’extrême droite

Le meurtre de la champignonnière, c’est le titre du livre écrit par Michel Leurquin qui vient d’être publié. L’auteur y évoque les principales pistes qui ont été explorées concernant ce crime non élucidé des années 1980. Il émet aussi une nouvelle hypothèse sur cette affaire qui reste l’un des plus grands mystères criminels belges de ces trente dernières années. Il nous en parle.

On avait appelé ce crime le «meurtre de la champignonnière» du nom de l’endroit où la victime, Christine Van Hees, avait été découverte. En février 1984, le corps de cette adolescente de 16 ans avait été retouvé, brûlé sur un bûcher, dans les caves d’une champignonnière désaffectée à Auderghem. La jeune victime avait été violée, torturée et enfin brûlée. Un crime atroce … Et impuni!

La justice a en effet refermé ce dossier en 2014. En trente ans d’enquête, rien n’a permis d’élucider l’affaire. Et pourtant plusieurs pistes sérieuses avaient été explorées. “Il y a eu la piste du milieu punk qui a accaparé les enquêteurs pendant trois ans. Cinq personnes de ce milieu avaient été interpellées et une avait avoué le crime. Mais après vérifications, les enquêteurs avaient constaté que cette personne ne pouvait pas être à l’endroit des faits puisqu’elle avait été localisée ailleurs, loin de là”, nous raconte Michel Leurquin.

“Ensuite, en 1996-1997, l’enquête avait été relancée sur base d’informations provenant du dossier Dutroux. L’une des personnes que l’on a appelées les ‘témoins x’ a affirmé avoir assisté au meurtre de Christine Van Hees. Mais on a pu vite se rendre compte que cette femme qui avait fait cette déclaration était une sorte d’affabulatrice”, poursuit notre interlocuteur.

“J’évoque toutes ces pistes dans mon livre, puis je fais part d’une nouvelle hypothèse, mon hypothèse”, expose Michel Leurquin. “Je pense à un crime qui aurait été plutôt de nature politique, commis par ce que j’appelle un ‘électron libre des milieux d’extrême droite’.”

Bron » La Capitale

Moord op Christine Van Hees in champignonkwekerij definitief verjaard

De moord op Christine Van Hees is definitief verjaard. Dat heeft de Brusselse raadkamer donderdag beslist, zo meldt het Brusselse parket. De toen 16-jarige Christine Van Hees werd op 13 februari 1984 vermoord teruggevonden in een verlaten champignonkwekerij in Oudergem.

Ondanks jarenlang onderzoek konden de dader of daders van de moord nooit geïdentificeerd worden. Eén man zat wel drie jaar in voorhechtenis maar werd uiteindelijk vrijgelaten en nooit vervolgd. Zelfs een verlenging van de verjaringstermijn en een ultiem getuigenverhoor, in 2011, leverden niets op.

Op 13 februari 1984 trof de de brandweer het levenloze lichaam van Christine Van Hees aan in een gewezen champignonkwekerij in Oudergem, dichtbij de huidige campus van de Vrije Universiteit Brussel. Het meisje lag op een stapel smeulende houten dozen, vastgebonden, verminkt en gedeeltelijk verbrand.

Het gerechtelijk onderzoek spitste zich al snel toe op de groepjes jongeren die de verlaten champignonkwekerij bezochten en één man, Serge C. werd opgepakt. De man werd een twintigtal keer ondervraagd en legde de speurders tien verschillende versies voor maar werd uiteindelijk vrijgelaten, na drie jaar, twee maanden en vier dagen voorhechtenis.

Sindsdien leverde het onderzoek geen enkele verdachte meer op. Een ultieme poging in 2011 waarbij gezocht werd naar de inzittenden van een donkerkleurige Pontiac Firebird Trans Am die in de omgeving van de feiten gezien was, en de ondervraging van vijftien leden van een Brusselse rockabilly-band, leverde geen succes op.

Eind januari 2014 bracht het Brusselse parket de ouders Van Hees dan op de hoogte dat het dossier vanwege de verjaring afgesloten werd en donderdag heeft de raadkamer officieel vastgesteld dat de strafvordering uitgedoofd is door de verjaring.

Bron » VRT Nieuws

Gruwelijke moord op Christine Van Hees na 30 jaar nog altijd onopgelost

De moord op het 16-jarige meisje Christine Van Hees blijft ook na 30 jaar onopgelost. Het gerecht slaagt er niet in een dader te identificeren voor één van de gruwelijkste moordzaken van de voorbije jaren.

Donderdag is het exact dertig jaar geleden dat de toen 16-jarige Christine Van Hees vermoord werd teruggevonden in een verlaten champignonkwekerij in Oudergem. Ze werd aan handen en voeten gebonden, langdurig gefolterd en gewurgd. Ondanks jarenlang onderzoek zijn de dader of daders van de moord nooit kunnen geïdentificeerd worden. Eén man zat wel drie jaar in voorhechtenis maar werd uiteindelijk vrijgelaten en nooit vervolgd. Zelfs een verlenging van de verjaringstermijn en een ultiem getuigenverhoor, in 2011, leverden niets op.

Op 13 februari 1984 kreeg de brandweer om 20.47 uur een oproep binnen omdat een verdachte rookpluim opsteeg uit een gewezen champignonkwekerij in Oudergem, dichtbij de huidige campus van de Vrije Universiteit Brussel. De kwekerij lag er al sinds 1972 verlaten bij, maar werd regelmatig gebruikt door punkers en druggebruikers.

De brandweer vreesde dan ook voor mogelijke slachtoffers en rukte meteen uit. Eenmaal ter plekke ontdekten de brandweerlui een stapel smeulende houten dozen, waarop het verminkte en gedeeltelijk verbrande lichaam van een jonge vrouw lag. Zij was aan handen en voeten gebonden met een snoer dat ook om haar hals gedraaid was. Haar kleren en juwelen lagen naast haar. Volgens de wetsarts was ze gefolterd en gewurgd.

Het lichaam was zo erg toegetakeld dat de identificatie moeilijk verliep, maar uiteindelijk bevestigden de ouders van Christine Van Hees dat het wel degelijk om hun dochter ging. Het meisje was de avond voordien niet naar huis gekomen en was het laatst in leven gezien de dag voor haar dood, toen ze om 17.20 uur door de Wayezstraat in Anderlecht stapte, richting metrostation Sint-Guido.

Het gerechtelijk onderzoek spitste zich al snel toe op de groepjes jongeren die de verlaten champignonkwekerij bezochten en op 13 september 1984 werd Serge C. opgepakt, een punker wiens kapsel hem de bijnaam “De Irokees” had opgeleverd. Hij werd een twintigtal keer ondervraagd en legde de speurders tien verschillende versies voor. In één daarvan verklaarde hij dat Christine Van Hees vermoord was omdat ze op de hoogte was van een inbraak in een kazerne van het leger, waar wapens zouden gestolen zijn die later gebruikt werden bij overvallen.

Het onderzoek levert echter geen sluitende bewijzen op tegen de man en hij werd na drie jaar, twee maanden en vier dagen weer vrijgelaten.België werd in 1991 door het Hof van de Mensenrechten in Straatsburg veroordeeld voor de overschrijding van de redelijke termijn van voorhechtenis. Sindsdien leverde het onderzoek geen enkele verdachte meer op.

In de nasleep van de zaak-Dutroux beweerde Regina Louf, ook bekend als getuige X-1, dat Van Hees vermoord werd tijdens een satanisch ritueel waarbij ook Dutroux en Michel Nihoul aanwezig waren maar ook dat spoor liep dood.

In 2011 deden de speurders van de moordsectie van de Brusselse federale gerechtelijke politie nog een ultieme poging, nadat ze het dossier lieten lezen door de “Cold Cases”-afdeling. Er werd gezocht naar de inzittenden van een donkerkleurige Pontiac Firebird Trans Am, die in de omgeving van de feiten gezien was en vijftien mensen, leden van een Brusselse rockabilly-band, werden ondervraagd en moesten DNA-stalen afleveren maar ook deze twee pistes leverden geen succes op.

Eind januari 2014 bracht het Brusselse parket de ouders van Van Hees dan op de hoogte dat het dossier omwille van de verjaring afgesloten werd. Het dossier moet daarvoor wel nog eerst langs de Brusselse raadkamer, die officieel de verjaring moet vaststellen. Een datum voor die raadkamerzitting is er nog niet, zo meldt het parket.

Bron » Knack

Champignonmoord blijft onopgelost

Na dertig jaar is het doek gevallen over het onderzoek naar de moord op Christine Van Hees. Het zestienjarig meisje werd gefolterd, misbruikt en verbrand in een verlaten champignonkwekerij. Vader Pierre Van Hees (76) heeft de voorbije jaren misschien wel 200 telefoontjes gekregen van de speurders. Nooit klonk er goed nieuws.

Woensdag kwam het laatste. Een woordvoerder van het Brusselse parket meldde dat het dossier van de ‘kampernoeliemoord’ naar de archieven is verhuisd. “Op 13 februari 2014 zal het dertig jaar geleden zijn dat Christine werd vermoord. Die dag treedt de verjaring in”, zegt hij.

“We moeten de speurders dankbaar zijn. Dertig jaar hebben ze gewroet om de waarheid boven te halen. Ze hebben alles gedaan wat ze konden. Alleen was de moord op mijn dochter blijkbaar perfect. Je kan niet anders besluiten, want de voorbije drie decennia is nagenoeg iedereen wel eens verdacht geweest.”

Het waren de woelige jaren tachtig, de tijd van de Bende van Nijvel en de aanslagen van de Cellules Communistes Combattantes (CCC). En ook van de mysterieuze moord op Christine Van Hees, in een vervallen gebouw temidden van een champignonkwekerij in Oudergem. Op een boogscheut van de Vrije Universiteit Brussel. Een doolhof waar onder meer drugs werden gebruikt.

Vader Van Hees wist hoegenaamd niet dat zijn dochter spijbelde en omging met drugsgebruikers. “Christine was een knap, jong meisje dat tot dan in de scouts zat, ging zwemmen en schaatsen. Een puberend meisje.”

De ontdekking van haar lichaam vormde op 13de februari 1984 het hoofdpunt van het nieuws. Het meisje bleek te zijn gefolterd en waarschijnlijk misbruikt. Haar lichaam werd verkoold teruggevonden op een brandstapel.

Slechts een keer leek het mysterie van haar dood te zijn doorbroken: de aan lijm verslaafde S.C. zou liefst drie jaar in voorhechtenis zitten. Hij bekende, ontkende, bekende om dan weer te ontkennen. Zestien verhoren leidden tot elf versies. Het eindigde met een sof, en een schadevergoeding omdat hij zo lang zonder bewijs in de cel had gezeten.

Nadien passeerden wilde theorieën de revue: Regina Louf – de befaamde X1-fantaste – bazelde rond dat zij die fatale avond ook in de kwekerij was. Samen met Marc Dutroux en Michel Nihoul. Kwakkels, maar tijdrovend voor de speurders. “Wisten wij veel”, zegt vader Pierre Van Hees over die periode. “Het waren waanzinnige tijden. Voor ons, maar ook voor de speurders.”

Toenmalig onderzoeksrechter Damien Vandermeersch blijft aangedaan door de zaak. “We hebben alles gedaan wat we konden, maar de technische mogelijkheden, zoals DNA verzamelen, waren dertig jaar geleden van een ander niveau dan vandaag.”

Bron » De Standaard