Joan De Winne gaat met pensioen

Joan De Winne, het diensthoofd van het Slachtofferidentificatieteam van de federale politie, gaat woensdag met pensioen. Het Disaster Victim Identification Team van de federale politie werd in januari 1987 opgestart en kreeg 2 maanden later al een eerste grote opdracht: de identificatie van de slachtoffers die omkwamen in de Herald of Free Enterprise, de ferry die kapseisde voor de haven van Zeebrugge.

Maar Joan De Winne raakte bij het grote publiek pas bekend door de zoekacties naar de slachtoffers van Marc Dutroux. Mensen zullen hem het best blijven herinneren als de commissaris met het eeuwige petje op. De zaak Dutroux betekende ook een keerpunt voor zijn DVI-team, vanaf dan bekwaamde het team zich ook in het zoeken naar begraven of verborgen slachtoffers in criminele dossiers.

In 1999 roept het Internationaal Straftribunaal voor Joegoslavië de expertise van het DVI-team in om in Kosovo slachtoffers van etnische zuiveringen te identificeren. Enkele jaren later wordt De Winne ook nog es als forensisch expert aan het werk gezet in Macedonië. De Winne en zijn team werken onder het motto: “werken met doden, voor levenden”, ze willen slachtoffers vinden om de nabestaanden zekerheid te geven over wat met hun dierbaren gebeurd is.

Slachtoffers kunnen op verschillende manieren geïdentificeerd worden: aan de hand van zaken die op het lichaam gevonden worden, door de tanden, door DNA-analyse of door het nagaan van hun medische verleden, namelijk welke operaties een slachtoffer tijdens zijn of haar leven onderging.

De Winne pleit al lang voor een vijfde techniek: slachtoffers identificeren via hun oren, maar die techniek is nog niet ontwikkeld. De Winne is 54 en gaat het nu over een totaal andere boeg gooien. Hij verhuist naar Diksmuide en gaat er, samen met zijn vrouw, mensen opleiden om leiding te geven.

Maar het forensisch onderzoek laat hij nog niet helemaal los, de opbrengst van zijn boek “Als doden een gezicht krijgen”, over 20 jaar DVI-team, gaat naar dat onderzoek. Het is zijn grote droom om ooit een coördinerend orgaan op het niveau van de VN op te richten. In geval van schending van de mensenrechten zouden forensische experts dan wetenschappelijke bewijzen kunnen verzamelen voor een onderzoekstribunaal.

Bron » VRT Nieuws

Nooit meer onrustwekkende verdwijningen dan in 2008

Nooit eerder heeft de Cel Vermiste Personen van de federale politie meer dossiers van onrustwekkende verdwijningen verwerkt dan in 2008. In totaal waren er 1.575 dossiers. Dat zei commissaris Alain Remue, het hoofd van de Cel Vermiste Personen, vandaag.

“Een verklaring geven voor die stijging is moeilijk”, zei Remue op een persconferentie in aanwezigheid van minister van Justitie Stefaan De Clerck. “Vaak gaat het om individuele beslissingen.” Volgens Remue mag het aandeel van de financiële crisis niet overdreven worden.

“Er waren wel degelijk een aantal gevallen waarbij in een afscheidsbrief werd melding gemaakt van schulden, maar er speelden ook andere factoren mee, zoals liefdesperikelen.”

Hoewel er nooit zoveel dossiers waren, kon 94 procent van de vermiste personen teruggevonden worden. De voorgaande jaren lag dat cijfer licht lager. Negen op tien was nog in leven. “Naar 97 personen zijn we nog op zoek”, zegt Remue. “Maar de ervaring leert ons dat we ze de komende tijd kunnen terugvinden.”

De meeste vermisten komen uit de leeftijdsgroep van 13 tot 18 jaar oud, zoals voorgaande jaren. De meesten zijn meisjes: 230 op een totaal van 330. “Maar de jongste jaren merken we spijtig genoeg een stijging van het aantal vermiste bejaarden.” Vaak gaat het om mensen die lijden aan een ziekte als alzheimer of dementie.

De Cel Vermiste Personen werd opgericht in de nasleep van de affaire-Dutroux. Tussen 1995 en eind 2008 behandelde de cel zowat 14.000 dossiers. “Onze kerntaak zijn de vermisten jonger dan 13 jaar. Van alle vermisten behoorden er 1.296 tot die leeftijdsgroep. Dat wil zeggen dat er wel degelijk een behoefte was.”

De cel werd in 2008 verder 82 keer ingeschakeld voor de identificatie van stoffelijke overschotten of van mensen met geheugenverlies. Ook kwamen er 150 vragen vanuit het buitenland voor identificatie. Bij zoekacties in waterlopen vond de cel 75 voertuigen terug, maar ook 7 vermiste personen.

Tenslotte zei Remue dat het de bedoeling is om een DNA-databank op te richten voor vermisten. “We bekijken het vanuit een humanitair oogpunt: het is de bedoeling om er een stoffelijk overschot mee te identificeren. Daardoor komt de wet op de privacy niet in het gedrang.” Minister De Clerck wees er in dat verband op dat wettelijk moest nagegaan worden hoe best met verdachten wordt omgegaan.

Bron » De Morgen

Directeur federale politie Charleroi neemt ontslag

Jean-Pierre Doraene, gerechtelijk directeur van de federale politie in Charleroi, heeft zijn ontslag ingediend. Minister van Binnenlandse Zaken Guido De Padt heeft dat ontslag aanvaard. Doraene heeft persoonlijke redenen voor zijn beslissing, maar weigerde voorlopig meer toelichting te geven. Doraene is 55.

Hij startte op 1 mei 1999 in Charleroi, toen de regio probeerde de affaire Dutroux achter zich te laten. Hij hield zich voornamelijk bezig met politiek-financiële dossiers. Tijdens de politiehervorming stond Doraene in voor de reorganisatie van de federale politie en later de gerechtelijke politie in Charleroi. Sinds september 2005 brachten de speurders onder zijn leiding verschillende politieke schandalen aan het licht.

Bron » De Morgen

Berucht advocaat Jean-Paul Dumont overleden

In Brussel is zaterdagnacht advocaat en uiterst rechts politicus Jean-Paul Dumont overleden. Dat meldt het Brusselse parket. Hij was amper 56. Dumont was betrokken bij allerlei grote affaires zoals de ontvoering van oud-premier Paul Vanden Boeynants, de zaak Patrick Haemers en die van de Bende van Nijvel.

De man verdedigde ook meermaals notoire Brusselse pedofielen. In de jaren 80 maakte hij een steil politiek debuut. Zijn carrière eindigde echter in mineur. Onlangs werd hij tot twaalf maanden veroordeeld voor oplichting.

Bron » Gazet van Antwerpen

Lid bende van Habran afgetuigd in cel

Giuseppe ‘Pépé’ Rosato, die op het proces tegen Marcel Habran en consorten tot een levenslange gevangenisstraf is veroordeeld, is vrijdagmiddag in de gevangenis van Itter door enkele medegevangenen afgetuigd. Dat meldt de Franstalige radio-omroep Bel-RTL. Rosato werd met verschillende breuken naar het ziekenhuis overgebracht.

Vier of vijf gevangenen vielen Rosato na de middag aan in de gevangenis. Volgens bronnen binnen de gevangenis, ging om een ‘felle’ aanval. Rosato is na zijn ziekenhuisopname naar de gevangenis van Brugge overgebracht.

Bron » De Morgen

“Wapenregister is onvolledig en onbetrouwbaar”

Het blijkt onmogelijk na te gaan hoeveel Belgen een legaal wapen in huis hebben, omdat het Centraal Wapenregister een soep is. Dat schrijft de krant De Morgen woensdag. “Het gebrek aan personeel en aangepaste informatica sleept al jaren aan.”

Volgens het Vlaams Vredesinstituut is het aantal ingevoerde handwapens voor particulier gebruik de afgelopen jaren fors gestegen. Maar waar die wapens terecht komen, weet niemand. Het is zelfs niet duidelijk hoeveel Belgen een wapen legaal in huis hebben.

Sinds de hervorming van de wapenwet in 2006 moeten gebruikers hun wapen laten registreren bij het Centrale Wapenregister (CWR). Maar dat register blijkt een totale chaos. Het CWR valt deels onder de federale overheidsdienst (FOD) Justitie, maar Binnenlandse Zaken is verantwoordelijk voor de organisatie.

“Er wordt al jaren gewerkt aan een hervorming van het CWR, maar dat blijft aanslepen”, zegt Geert Lambert (SLP), die het dossier opvolgt. “In de databank zitten mensen die al jaren overleden zijn, zelfs mensen die zich onder een Disneynaam laten registreren, en dat passeert allemaal.” Zelfs niet alle politiewapens blijken geregistreerd.

Ook Jan Roegiers (SP.A), voorzitter van de Vlaamse subcommissie voor Wapenhandel, probeert al jaren vruchteloos zicht te krijgen op de cijfers. Bij de Federale Wapendienst blijkt niemand bereikbaar, maar een bron binnen de FOD Justitie bevestigt de malaise.

Bron » De Standaard

Twee rivaliserende clans Front National willen zelfde letterwoord

Twee rivaliserende clans van het Front National willen hetzelfde letterwoord (FN) neerleggen met het oog op de verkiezingen van 7 juni. Daarmee verplichten ze minister van Binnenlandse Zaken Guido de Padt (Open VLD) positie in te nemen. Dat bericht Le Soir vandaag.

De twee clans haten elkaar hartsgrondig en doen er alles aan om het Front-label te bemachtigen, met inbegrip van een intense lobbying bij de FOD Binnenlandse Zaken om het ministerie van hun wettelijkheid te overtuigen.

Voor de Europese verkiezingen zullen senator Delacroix en federaal Kamerlid Cocriamont de FN-kandidatuur voordragen. De eerste behoort tot de ‘hervormende’ stroming, de andere beweert trouw te zijn aan partijstichter Daniel Feret.

De juridische diensten van Binnenlandse Zaken onderzoeken de zaak die “risico maakt school te maken”, aldus Le Soir. Op het kabinet wordt gesteld dat de minister geen stelling zal innemen voor de ultieme datum, op 3 april.

Bron » De Morgen

Bijna 9.000 aanvragen voor passief wapenbezit

In het Vlaams Gewest zijn 8.756 aanvragen ingediend voor passief wapenbezit. Het gaat om het bezit van wapens zonder een wettige bezitsreden (zoals jagen), waardoor bijvoorbeeld wapens als erfstukken in de familie kunnen blijven.
De aanvraag moest worden ingediend voor 31 oktober 2008.

Van de 8.756 aanvragen werden er momenteel 1.944 aanvaard. De meeste aanvragen worden nog onderzocht. De verstrengde wapenwet van 8 juni 2006 laat toe een wapen te hebben zonder munitie en zonder wettige bezitsreden, het zogenaamde passieve wapenbezit. De wet werd daarom achteraf aangepast.

De provincie West-Vlaanderen is koploper wat het aantal aanvragen betreft. Er werden 4.268 ingediend, waarvan er 1.549 werden aanvaard. Twaalf dossiers werden geweigerd wegens veroordelingen of gevaar voor de openbare orde. De rest wordt nog onderzocht.

In Oost-Vlaanderen werden 2.092 aanvragen ingediend, waarvan er tot nog toe 145 werden aanvaard en 42 geweigerd.

In Antwerpen en Vlaams-Brabant waren er precies 911 aanvragen, waarvan er respectievelijk 52 en 88 werden aanvaard tot op heden. In Antwerpen werd tot vandaag amper 1 aanvraag geweigerd; in Vlaams-Brabant geen enkele.

In Limburg ten slotte gebeurden 574 aanvragen, waarvan er 110 werden aanvaard en geen enkele werd geweigerd. Ook daar wordt de rest nog onderzocht.

Buiten Henegouwen ontbreken cijfers uit de provincies in het Waals Gewest. In Waals-Brabant bijvoorbeeld is dat te wijten aan de registratiewijze van de dossiers. In Henegouwen waren er 2.221 aanvragen, waarvan er 234 onontvankelijk werden verklaard. De andere aanvragen worden nog onderzocht.

In het Brussels Gewest werden tot nog toe 305 van de 1.874 aanvragen aanvaard. Er zijn nog 19 procedures van weigering lopende wegens gevaar voor de openbare orde. Precies 1.550 andere worden onderzocht.

Bron » De Standaard

Proces Habran kostte 4 à 5 miljoen

Het proces tegen Marcel Habran en consorten voor het Luikse hof van assisen heeft exact zes maanden geduurd en heeft in totaal tussen de 4 en de 5 miljoen euro gekost. Het onderzoek duurde meer dan 10 jaar. Het strafdossier omvatte zo’n 110.000 pagina’s.

Van de 21 belangrijke feiten die het oorspronkelijke onderzoek bevatte, hebben er slechts 9 geleid tot een schuldigverklaring. Meer dan 500 getuigen werden gehoord. Het proces ging van start op 3 september 2008 en duurde tot 3 maart 2009. Het staat daarmee te boek als het langste proces in de geschiedenis van de Belgische justitie.

Ook voor de rest geldt het voorbije proces als buitengewoon, alleen al omwille van de voor een hof van assisen nog nooit eerder geziene maatregelen die werden getroffen. Zo moest de zaal van het hof van assisen helemaal worden aangepast zodat het proces er zou kunnen plaatsvinden. Het budget dat nodig was voor die wijzigingen en voor de werking van het hof van assisen (hotelkosten, drinken en de 8.000 bestelde broodjes) wordt geschat op ongeveer een miljoen euro.

Ook voor het beveiligde transport van de verschillende beschuldigden en van sommige beschermde getuigen werd meer dan een miljoen euro uitgetrokken. Daarbij komen nog de kosten voor de lonen van de politieagenten en de overuren die zij zes maanden lang presteerden. De salariskost voor de 50 federale agenten en de 30 lokale agenten bedraagt meer dan 1.700.000 euro. En dan zijn er nog de werkingskosten van het gerecht.

Bron » De Morgen

Habran, Rosato en Bennane willen in beroep

Het Luikse hof van assisen heeft nog maar net de straffen voor Marcel Habran en consorten bekendgemaakt, of enkele advocaten hebben al laten weten dat ze bij het Hof van Cassatie of het Europees Hof voor de Rechten van de Mens beroep willen aantekenen. Dat is onder meer het geval voor de advocaten van Marcel Habran, Pépé Rosato en Anouar Bennane.

Habrans raadsman meester Uyttendaele vindt de celstraf van 15 jaar voor Habran extreem zwaar. “Zeker wanneer we stellen, zoals wij doen, dat Marcel Habran niet aanwezig was op de plaats van de overval in Borgworm”, aldus de advocaat. “De opgelegde straf maakt een vrijlating binnen zes en een half jaar mogelijk, maar toch gaan we in beroep bij Cassatie omdat we het niet normaal vinden dat Habran enkel op basis van de getuigenissen van spijtoptanten veroordeeld is.” Meester Uyttendaele liet ook weten dat Habran zijn hongerstaking voortzet.

Pépé Rosato en Anouar Bennane werden beiden veroordeeld tot levenslang. Hun advocaten, meester Bouchat en meester Mayence, hopen op een nieuw proces. “Het hof van assisen van Luik heeft geen motivatie gegeven voor de beslissing die de juryleden ertoe aangezet heeft mijn cliënt schuldig te bevinden”, stelde meester Bouchat.

In die omstandigheden zou het dwaas zijn geen beroep in te dienen, gezien het Europees hof zich onlangs over de kwestie heeft uitgesproken. Ik wil ook opmerken dat wanneer Rosato en Bennane alleen berecht zouden zijn, ze een heel ander proces gehad zouden hebben. Het kader van het ‘proces Habran’ heeft in ruime mate gespeeld. Ik ben bereid om het proces te herbeginnen, maar dan in andere omstandigheden.”

Tenslotte is er nog het geval van Tony Samardzic. Hoewel de federaal procureur 15 jaar cel had gevorderd voor Samardzic, kreeg hij uiteindelijk 20 jaar. Zijn advocaat, meester Sven Mary, betreurt de strenge straf. “Onze cliënt heeft zijn verantwoordelijkheid genomen en heeft zijn leven geriskeerd door verklaringen af te leggen”, aldus de raadsman. “Twintig jaar cel vind ik in zijn geval erg veel. Hij was de enige die zijn verantwoordelijkheid heeft genomen en bekentenissen heeft afgelegd.”

Bron » De Morgen